اجازه دهید هشتمین سالروز بلاگستان فارسی را با یاد بلاگ نویس دربند جناب آقای محمدعلی ابطحی نویسنده وبلاگ وب نوشت آغاز کنیم، که سال پیش برایمان اینگونه نوشته بودند:

وبلاگ، تا وقتی سخن دل باشد و بی نقاب از درون صاحبش تراوش کند،خواندنی است. وقتی جای رسانه را می گیرد دیگر وبلاگ نیست، خبرگزاری است. سعی کنیم وبلاگی بمانیم.

طراح لوگو : حدیث

و مزیّن می کنیم این ویژه نامه را به قلم سرکار خانوم سمیه توحیدلو نویسنده وبلاگ بر ساحل سلامت، که چند صباحی را به جرم نقش وبلاگشان در تحلیل انتخابات اخیر دربند بوده اند:

برای همه کسانی که یک رسانه بزرگ را آفریدند

به مناسبت هشت سالگی وبلاگ نویسی فارسی قرار بود درباره تاثیرات وبلاگ ها بر پدیده ها و اتفاقات بعد از انتخابات بنویسم. شاید شرایط خاصی که من در بعد از انتخابات درگیرش بودم مانع از این می شد که در همان زمان وبلاگ ها را دنبال کنم و از احوالات و شرایط به وقوع پیوسته باخبر شوم. اما در همان احوال علیرغم اینکه به سبب فعالیت های انتخاباتی دستگیر شده بودم، اما باید پاسخگوی نوشته هایم در پستهای وبلاگ می شدم. از نظر من نوشتن و خصوصا روزانه نویسی در وبلاگ مسئله جدی ای بود البته نه به اندازه ای که بازجوها آن را مهم می پنداشتند.

اما بعد از گذشت ۷۰ روز اولین و طبیعی ترین کار، گرفتن خبر از ایامی بود که به زعم بسیاری از ناظرین سرعت تحولاتش آنقدر بالا بود که نتوان آن را با روزها و ماه های مشابه مقایسه نمود. خواندن اخبار و حتی دیدن فیلم ها و صحنه های تظاهرات و اعتراض مردم و یا صحنه های خشونت ها نمی توانست به تنهایی منتقل کننده حس و حال آن روزها باشد. آنها به مانند اسنادی کاملا بی روح بودند که تنها و تنها خشونت آن روزها را برایم منتقل می کردند. تنها دو منبع می توانست بازگوکننده وضعیت آن روزگار باشد. دو منبعی که بسیار از آن بهره جستم و صادقانه باعث حیرتم گردید. اولین منبع گفتگوهای شفاهی و توضیحاتی بود که افراد از حضورشان و از حضور مردم ارائه می دادند و دومین وسیله خواندن وبلاگ کسانی بود که شاهدان عینی ِ وقایع بودند و یا به نحوی گزارشی از آنچه دیده اند و شنیده اند ثبت کرده اند. به واقع وبلاگستان در این مدت مکتوب کننده و ثبت کننده خاطرات شفاهی مردمی شده بود که علاقمند به تغییر بودند و برای خواستشان برخاسته بودند. دیگر نیاز نبود برای شناخت بهتر به خاطرات سینه به سینه و یا در گوشه دفتر یادداشتی ثبت شده مراجعه نمود که این خاطرات و شرح وضعیت ها به شکل علنی و در دسترس بود. کافی بود وارد گوگل ریدر شوی و تمام آیتم های نخوانده ای که دوستانت نوشته اند تک به تک بخوانی یا اینکه تمامی به اشتراک گذارده شده هایی که آن روزها بوی خشم و بوی اعتراضش بیش از هر شخصی نویسی ای شده بود ببینی. نکته جالب این بود که کوتاه نوشته ها و یا شخصی نوشته های دوستان وبلاگ نویس ِ غیر سیاسی نیز به بهترین نحوی منتقل کننده آن حس و حال بود. به جرات باید بگویم یکی از بهترین منابع مرور حوادث همانهایی بود که در وبلاگ ها خواندم. البته ناگفته پیداست در وبلاگ خوانی باید حواسم می بود که این اسناد خالی از دخالت شخصی ِ نویسنده نیست و همان می تواند نوشته را با اغراق و یا با کم و ناچیز انگاری همراه کند. آنچه مهم بود برآیندی بود که از این خواندن ها می شد گرفت. بی جهت نیست که وقتی در جستجوگرها برای گرفتن اطلاعات می گردی بیشترین حجم اطلاعات را باید در این دفترچه یادداشت های شخصی ای پیدا کنی که روزی روزگاری بعد از نوشته شدن در گوشه صندوق ها و یا پشت کتابخانه ها خاک می خورد و امروز به بهترین شکلی آنها منتشر شده است. به واقع در این حوادث هر شهروند یک رسانه بوده است. یک رسانه نوشتاری، یک رسانه تصویری. ثبت وقایع از طریق نوشته، عکس و فیلم اتفاقی بود که در این اعتراضات توسط شهروند خبرنگارانی انجام شد که اینبار فعال شده بودند و گوی رقابت را از روزنامه نگاران و خبرنگاران حرفه ای ربودند. با امید روزی که دسترسی شهروندان به رسانه ها نامحدود باشد و هر شهروند صاحب یک رسانه باشد.

و اما سایر بلاگ نویسانی که نظراتشان را به اشتراک گذارده اند (به ترتیب زمان دریافت مطالب):

علیها نویسنده یک طراح وب :

در این دوره، یک ۲۲خردادِ متفاوت را تجربه کردیم. اگر شما هم جزئی از وبلاگستانِ فارسی بودید – چه خواننده و چه نویسنده – حتما متوجه ی این شدید که خبرهای آن روزها را سریع تر از هرکسی به دست می آوردید.
وبلاگستان و وبلاگستانی ها انصافا گل کاشتند. همین که تعدادی از وبلاگ نویس های عزیزمان دستگیر و یا تهدید به این امر شدند، خود گویای تاثیرگذاری بسیار زیادِ آن است.
سالگردِ وبلاگستانِ فارسی هست، تبریکاتِ بنده را هم پذیرا باشید :- ) هرچند که نمره ی وبلاگستان ۲۰ است اما من به آن نمره ی ۱۹ می دهم و ۲۰ را نگه می دارم برای دوره ی بعد :- )

شایان شلیله نویسنده دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران :

در مورد نقش وبلاگ نویسان در رویداد های اخیر شاید حرف های زیادی بشود زد. البته بررسی نقش وبلاگ نویسان که چه نتیجه ای داشته است را پس از مدت کوتاه ۲ ماهه نمی شود بررسی کرد که این حرف ها و نوشته ها چه تاثیر فرهنگی در جامعه داشته است.

اما نقش وبلاگ نویسان رو در مورد پوشش خبری و استفاده از تکنولوژی می شود خیلی دقیق بررسی کرد. پوشش خبری و اطلاع رسانی بعد از انتخابات به دلیل مشکلات زیادی که خبرنگاران داشتند در پوشش خبری، به دوش وبلاگ نویسان بود.

استفاده از سایت ها و افرادی که آن ها را تهیه می کردند و در اینترنت قرار می دادند را شاید بشود گفت یک حرکت بسیار بزرگ و قوی بود.

در شرایطی که این سایت ها فیلتر شده بودند، دسترسی به اینترنت با اختلال مواجه شده بود و تهیه مطلب هم کم خطر نبود، وبلاگ نویسی و در کل وبلاگ نویسان شناخته شده ویا ناشناخته به درستی وارد میدان شدند و این فاصله اطلاع رسانی و پوشش خبری رو کامل کردند.

برای خود من خیلی جالب بود که یک بار در دفتر نشسته بودن داشتم فیس بوک بازی می کردم دیدم یک فیلم ویدئویی به اشتراک گذاشته شد که دقیقا در سرکوچه ما گرفته شده بود. یعنی سرعت انتقال اطلاعات مثل تهیه فیلم، ارسال اون به اینترنت و به اشتراک گذاشتنش تا اونجا که به من برسه کمتر از یک ساعت طول کشیده بود. یعنی من فیلمی رو از محله زندگی خودم میدیدم که دور دنیا رو گشته و سریع تر از اینکه خبرش به صورت چهره به چهره به من برسه با استفاده از تکنولوژی به دست من رسید.

شاید برای کسی که در خارج زندگی می کنه و از ایران دور هستش و مدت زیادی هم هست که به ایران نیومده این موضوع خیلی اهمیت نداشته باشه ولی برای من که در ۱۰ دقیقه بیشتر با خونه فاصله ندارم و رویداد های به این نزدیکی که در اطراف من روی میده رو هم با استفاده از تکنولوژی سریع تر مطلع میشم دقیقا میتونه توضیح این باشه که نقش وبلاگستان و استفاده از تمام ابزار ها برای اطلاع رسانی تا چه اندازه ای اهمیت داره.

در پایان هم من واقعا به وبلاگ نویسی از نظر استفاده از وبلاگ و تکنولوژی های وب نمره ۲۰ رو میدم. البته نه تنها من بلکه همه ما شاهد بودیم که تمام دنیا هم از این موضوع شوکه شدن، و کم نبودند افرادی که از این رویداد به عنوان انقلاب وب ۲ یا شکوه روزنامه نگاری شهروندی نام بردند.

چون در تمام کشور ها خیلی سال است که روزنامه نگرای شهرورندی مطرح شده ولی در واقع نقش و تاثیر گزاری روزنامه نگاری شهروندی در دنیا تا قبل از انتخابات ایران در چنین حجمی اصلا روی نداده بود.

امین ثابتی نویسنده ندای امروز :

بلاگستان فارسی در وقایع پس از ۲۲ خرداد ماه تا حدودی جای یک رسانه‌ی ملی را پر کردند و به خوبی وقایع را پوشش دادند. مزیت مهم پوشش اخبار توسط بلاگستان فارسی در آن بود که تمامی دیدگاه‌ها و نظرها بیان می‌شد و هیچ صدایی سانسور نمی‌شد، به همین دلیل می‌توان وبلاگستان فارسی را بی‌طرف‌ترین رسانه‌ی ایرانی د وقایع پس از ۲۲ خرداد دانست. نمره: ۱۶

بابک محمودی نویسنده زنگوله :

وبلاگستان فارسی در وقایع اخیر نقش فناوری هایی نظیر اینترنت در جامعه را به خوبی و روشنی نشان داد. من تمام دوره های مختلف، از آن زمان که واژه «وبلاگ» در فارسی معنا نداشت تا آن موقع که وبلاگ داشتن کلاس داشت و تا الان را «از نزدیک» دیده ام. اخیرآ به وضوح احساس می کنم که کلمه «وبلاگ» خیلی خیلی بیش از پیش جا افتاده. همه ما دیدیم و داریم می بینیم که به لطف اینترنت و سرویس دهنده های رایگان هر فرد به یک رسانه تبدیل شده است.

فضاهایی مثل توییتر و فرندفید هم جزئی از وبلاگستان فارسی هستند و مطمئنم همه شما از نقش مثبت آنها به خوبی آگاه هستید. توییتر به ما ثابت کرد که میکروبلاگینگ و پاسخ به سوال «What are you doing?» گاهی چقدر می تواند مهم باشد و فرندفید هم به عنوان یک سکوی خبرگزاری جمعی و به اشتراک گذاری اهمیت و قدرت خودش را بیش از پیش به ما ثابت کرد.

من به نقش وبلاگستان فارسی در وقایع اخیر نمره ۱۴ می دهم، نمره ای که صد در صد قبول است اما هنوز خیلی جای پیشرفت دارد.

ما بیشماریم!

نویسنده وبلاگ گیله مرد :

وبلاگستان در دوران پس از انتخابات ضعف های رسانه دولتی را پر کرد و نقش بسیار مهمی در انعکاس وقایع داشت تا جایی که بسیاری از شفاف سازی ها در همین وبلاگستان صورت گرفت و وبلاگ نویس تبدیل شد به کابوسی در بیداری برای آنها که حق را نادیده گرفتند. هر چند در پاره ای از موارد یک جانبه گرایی هم صورت می گرفت ولی از حق نباید گذشت که وبلاگ های فارسی در مجموع نقش یک رسانه ملی را بازی کردند که مدت ها در حسرتش بودیم. به امید روزی که بتوانیم در شاهد به بلوغ رسیدن این کودک هشت ساله باشیم.

نمره من به بلاگستان فارسی ۱۸ هست! اون دو نمره هم به خاطر امثال آهستان کم کردیم

نویسنده وبلاگ گیلاس خانومی :

دلم میخواست بنویسم که راضی ام از نقش بلاگستان , اما نیستم . خیلی از ما وبلاگ نویسان در این دوران – از قبل از ۲۲ خرداد میگویم تا بعدش – کارهایمان را زمین گذاشتیم و امدیم سراغ انتخابات و هیاهو کردیم و داد زدیم و ناله کردیم و بعد دوباره برگشتیم سر کارهایمان ! شما فرض کن گردگیری میز تلوزیون یا وصل کردن یک لامپ کم مصرف … اما بودند کسانی که زندان رفتند , بیشتر از من کتک خوردند , خاطراتشان خیلی بدتر و واضح تر از خاطرات ما بود و شکنجه شدند , کشته شدند و الان در قبرهای بی هویت در گورستان در خوابیده اند . و وبلاگستان کاری نمی تواند برایشان بکند . شاید التیامی با سخنی یا همدردی یا اصلا یاد بودی ولی شده است انچه که نباید میشد و گذشته است انچه که سخت بود و بر خاطره ها ماند … حالا که قرار است نمره بدهم … نمره قبولی نمیدهم .. چون راضی نیستم . دوست ندارم بایستم و برای هیچی دست بزنم . نمی گویم هیچی بود ! اخرش هیچی شد . می بینید که اعترافات مخملی این کودتای مخملی را ؟ دوست نداشتم جای سمیه خانوم باشم . حتی یک لحظه و نمیدانم چه بگویم که درمانی باشد برای زخم های روحی اش .. فقط شرمنده ام خواهر

رضا سیدی پور نویسنده فیدوس :

چند سال پیش وقتی اولین گروه از وبلاگ نویسان به جرم تشویش اذهان عمومی و اقدام علیه امنیت ملی دستگیر شده و پرونده ای موسوم به پرونده وبلاگ نویسان به جریان افتاد – پرونده ای که هنوز مفتوح است – وبلاگ نویسی جایگاه خود را به عنوان یک رسانه در ایران نشان داد ، و از آن روز به بعد پای وبلاگ نویسان نیز مانند دیگر صاحبان رسانه همزمان هم به فضای سیاسی ایران و هم به دادگاه های این کشور باز شد.

استقلال فردی و آزادی عمل در وبلاگ نویسی باعث شده تا در جریانات مختلف بتواند به عنوان یک رسانه قوی و بروز عمل کرده و کمک کار اصلی دیگر رسانه های رسمی و نیمه رسمی باشد.

در کوران حوادث پس از انتخابات ۲۲ خرداد و در حالی که فضای ملتهب داخل کشور خالی از رسانه های خارجی و رسانه های داخلی مستقل بوده و عملا خبر رسانی به داخل و خارج از کشور صورت نمی گرفت ، وبلاگ ها توانستند تا حدود زیادی این نقیصه را جبران کنند .استفاده وبلاگ نویسان از عکس و فیلم هایی که بیشتر توسط خود وبلاگ نویسان و بی واسطه تهیه می شد باعث افزایش اعتبار خبری آنها شد ، تا جاییکه در موارد بسیاری همین وبلاگ های غیر رسمی در بیشتر موارد به عنوان منابع اصلی خبری غول های رسانه ای جهان مورد استفاده قرار می گرفتند.

وبلاگ نویسی در ایران را دیگر نمی توان نهال نو رسته ای دانست چرا که هشت سال سابقه وبلاگ نویسی فارسی در عصر پر شتاب رسانه سابقه کمی نیست و من فکر می کنم جریان وبلاگ نویسی ایران در اولین آزمون خطیر خود موفق بوده و به خوبی توانسته است که وظیفه اطلاع رسانی خود را انجام بدهد.

شانزده سال سابقه معلمی و امتحان و ورقه و نمره این حسن را داشته که الان من به راحتی بتوانم نمره بدهم . نمره من به وبلاگ نویسی فارسی در جریانات پس از انتخابات ۲۲ خرداد ۱۸ می باشد.

علیرضا نویسنده نون وا :

وقایع اخیر هرچند دردناک بود ،اما برای وبلاگستانی که همیشه در کارهای گروهی ضعیف بود ، تمرینی شد برای با هم بودن ، برای کار دسته جمعی ،حتی برای اثبات جایگاه خود اینترنت. وبلاگستان چه قبل و بعد از ۲۲ خرداد ماه ثابت کرد رسانه ای‏ست آزاد که هر فردی در آن اجازه اظهار نظر خواهد داشت. این روز رو به همه مردمان وبلاگستان تبریک عرض میکنم و به وبلاگستان نمره ۱۵٫۲۵ خواهم داد.

نویسنده وبلاگ مریم :

به نظر من وبلاگستان درجریان انتخابات بیشتر نقش رسانه ای و اطلاع رسانی داشت. البته این خیلی طبیعیه اما انتظار خود من از وبلاگ نویس ها خیلی بیشتر از این حرف ها بود. با توجه به اینکه وبلاگ نویس های تاثیر گذار اغلب آدم های تحصیل کرده و روشنفکری هستن نقششون خیلی باید فراتر از صرفا یک خبر رسانی یا تکرار داستان های انتخبات بود. متاسفانه هیچ نقد درست و حسابی و هیچ تحلیل منطقی در بلاگستان در رابطه با اتفاقات اخیر من ندیدم. به نظرم نمره وبلاگستان ۱۵ هست.شایدم ۱۰٫

آیدا رنگی نویسنده بلاگ نویس :

رسانه شمایید !

۲۲ خرداد ۱۳۸۸٫ کمی بعد از شادی های کوچک برای امید به ایرانی آباد ، ایرانی شاد ، ایرانی آزاد ، ایرانی بدون تحریم ، ایرانی بدون بازداشت وبلاگ نویس.

زمان، ساعت صفر مطلق ۲۳ خرداد .کمی بعد از اعلام نتایج. کمی بعد از دلسرد شدن از آزادی ، کمی بعد از تقلب …

و آغاز جنبشی در وبلاگستان فارسی که شاید بتوان نقطه عطفی در فعالیت سیاسی وبلاگ نویسان فارسی زبان دانست. بازداشت وبلاگ نویسان که کام نوشتن را برای دوستان ندیده مجازی یاران در بند تلخ کرده بود.

سانسور شدید خبری رسانه ملی بار اطلاع رسانی را به دوش وبلاگ نویسان گمنامی گذاشته بود ، که حالا ترس از بازداشت داشتند. اما با شعار ” رسانه شمایید ” همچنان وبلاگ نویسان اعتراض خود را با کلمات به گوش یاران و مخالفان می رساندند.

درخواست ازادی برای وبلاگ نویسان بازداشت شده ، روشن کردن شمع برای کشته شده ها و دیگر فعالیت های مجازی که هرکدام صدایی بود از بین هزاران نویسنده این دنیای مجازی.

در مقابل نویسنده های موافق دولت نیز بیکار ننشستند و با نطق های طولانی و تند به تخریب اتفاقها پرداختند و جنگی سایبری بین موافقان و مخالفان در گرفت.جنگی از نوع هک بین فارس و بالاترین ! و یا کلمات بین وبلاگ نویسان !

شاید اگر نویسندگان وبلاگ ها نبودند ، فریاد های پشت دیوار اوین خاموش می شد ،نگاه ” ندا ” سمبل آزادی نمی شد ، دروغ پراکنی رسانه ملی افشا نمی شد !

اما ما ، وبلاگ نویسان فارسی بودیم که توانستیم در این مسیر پرخطر ادامه دهیم و رسالت ، ” رسانه شمایید ” را انجام دهیم.رسالتی که هنوز ادامه دارد و تا روزی که وبلاگ فارسی زنده است ، پاینده خواهد ماند.

من ، به عنوان نویسنده ای از بین هزاران وبلاگ نویسی که در این مدت سعی به تصویر کشیدن دغدغه ها و اتفاقات پیرامون خود را داشت ، به تمام اعضای این جامعه وبلاگ فارسی موفقیت در این رسالت را تبریک می گویم و امیدوارم تا روز ازادی تمام وبلاگ نویسان در بند ، این حرکت ادامه داشته باشد .

با وجود تمام تحریم های موجود برای به روز نگه داشتن وبلاگ ها از جمله کم بودن سرعت اینترنت ، فیلتر ، تصویب قانون جدید جرایم اینترنتی در تیر ماه و غیره و غیره ، به وبلاگستان فارسی نمره ۲۰ را می دهم که با وجود تمام این سختی ها به راه خود ادامه داد.

لوا زند نویسنده بلوط :

متاسفانه من تابستان امسال وضع ثابتی نداشتم و وبلاگ خونی هم آداب مخصوص داره. مثل فیس بوک و تویتر نیست. حداقل برای من فرق داره.

من حوادث امسال رو به طور عمده از فیس بوک، تویتر و خبرگزاری ها دنبال کردم نه وبلاگستان. یه شرایط خاصی هم داشت مخصوصا اون دو سه هفته اول که حجم خبرها اینقدر زیاد بود که عملا وبلاگی که روزی یکی یا دوبار آپدیت میشه کارایی خبررسانی در این مورد رو نداشت یا حداقل مثل فیس بوک و تویتر نبود . عکس و ویدئو (‌که امکان به اشتراک گذاشتنشون مثلا تو فیس بوک خیلی بیشتره، هر کدوم اندازه هزار کلمه حرف میزدند). البته فکر کنم بین همه وبلاگ‌ها سه تا از وبلاگ‌هایی که دنبال می کردم از دیده های خودشون تو تظاهرات و خیابون ها می نوشتند که خب اینها هم منابع دست اولی بود.

اجازه بدید من مسله رو تحلیل نکنم و نمره ندم چون اولا همونطور که گفتم واقعا وبلاگها منبع اخبار برای من نبودند و دوما اینکه به عنوان کسی که به ماجرا نزدیک نبود و خودش تجربه دست اول نداشت نمیتونم بگم واقعیت چطور بود و وبلاگ‌ها چطور پوشش دادند اخبار رو. چیزی که هست حوادث بعد از خرداد امسال یه دریچه تازه ای رو نه تنها به روی خبرنگاری شهروندی که به روی اعتراضات مردمی باز کرد و واسه اولین بار در این حجم گسترده از تکنولوژی های اینترنتی برای جلب توجه بقیه دنیا و رسوندن صدای اعتراض استفاده شد. وبلاگ ها هم حتما از این قضیه مستثنا نیستند.

حورا نویسنده افیون :

مطمئننا اگر وبلاگستان فارسی نبود این جنبش در نطفه خفه می شد و هیچ اثر از آن باقی نمی ماند…

یک ۲۰ به وبلاگستان بدهکاریم

نویسنده وبلاگ بامدادی :

از یک دیدگاه شاید با توجه به ضریب نفوذ پایین اینترنت در ایران نقش وبلاگستان فارسی در هر گونه تحول اجتماعی در ایران ناچیز به نظر برسد. اما اگر شرایط حساس تاریخی‌ای مانند آن‌چه در چند ماه اخیر بر ایران گذشته است را در نظر بگیریم احتمالا به نتیجه‌ی دیگری می‌رسیم.

در روزهایی که جریان آزاد اطلاعات و اخبار به شدت از سوی مراکز تمرکز قدرت و ثروت مورد تهاجم قرار گرفته است، نقش رسانه‌های غیررسمی مانند وبلاگ‌‌ها و یا به صورت عام‌تر فعالیت مجازی همه‌ی کاربرانی که به شیوه‌های مختلف به تولید و انتشار اخبار (و حتی شایعات) می‌پردازند کلیدی و اساسی بوده است.

از سوی دیگر وبلاگ‌نویسان ایرانی مانند سایر شهروندان ایرانی بوده‌اند:

آن‌ها همراه با مردم رای دادند، امیدوار شدند، خود را باور کردند، باتوم خوردند، تحقیر شدند، شکنجه شدند، سکوت کردند، ترسیدند، حرف زدند، اعتراف کردند، زندانی شدند، مورد تجاوز قرار گرفتند، نوشتند، نقد کردند، تحلیل کردند، اطلاع‌رسانی کردند، توی خیابان آمدند، الله و اکبر گفتند و این جا و آن‌ جا حضور خود را حفظ کردند.

نمره‌ی وبلاگستان فارسی همان نمره‌ی مردم ایران است: بیست

و چند کلامی هم از حقیر:

صادق جم نویسنده بلاگ نوشت :

اگر به هشت سال گذشته بنگریم در میابیم که بلاگهای ایرانی نه تنها چیزی از بلاگهای سایر بلاد کم ندارند، که در بسیاری از موارد هم پیشرو هستند. اما این در نظر قدرت مداران، موقعیتی گرامی نیست! بلاگها، اگر به عنوان یک رسانه، جای خود را در قشرهای مختلف جامعه باز کنند، دکان رسانه های نمایشی را برای همیشه تعطیل می کنند، و بدین ترتیب معادله قدرت را به هم می ریزند. از همین رو قدرت طلبان با تمام توان شان نخواهند گذاشت که چنین رسانه ای به شکوفایی برسد. اما این تلاشی بس بیهوده است و آزادی، محکوم به پیروزی است!

در حوادث پس از ۲۲ خرداد سال جاری، وجدان عمومی جامعه احساس می کرد که در پس نمایش های رسانه های دولتی، چیزی است که سعی می شود، پنهان نگاه داشته شود. لذا کنجکاو شد تا بداند که حقیقت چیست. این موقعیت، فرصتی را برای بلاگستان به وجود آورد تا جای خود را بعنوان یک رسانه، محکم تر کند. اما متاسفانه اضطراب حاکم بر جامعه، بر بلاگ نویسان نیز بی تاثیر نبود. به گونه ای که هراس ناشی از اقدامات قدرت طلبان موجب شد تا بسیاری از بلاگ نویسان (از جمله خود من)، به جای اینکه از فرصت بدست آمده برای ایفای رسالت خود بهره ببرند، لب ببندند و سکوت پیشه کنند!

نباید از حق گذشت که بودند بلاگ نویسانی که هویت حقیقی شان پنهان بود یا در خارج از ایران زندگی می کردند و در این راه به بهترین نحو عمل کردند. اما تعدادشان آن قدر نبود که بتوان آن را به اکثریت بلاگستان تعمیم داد.

البته همانگونه که اشاره شد عامل اصلی این فرصت سوزی را باید در فضای بسته حاکم بر جامعه حقیقی ایران جست و جو کرد که اثرات آن رفته رفته بر جامعه مجازی نیز پدیدار می شود و مقابله با آن قدری مشکل می نماید.

اما اگر سرویس های وب۲ و شبکه های اجتماعی، را در کنار بلاگها قرار دهیم، نتیجه به عمل آمده، دگرگون می شود! با توجه به ویژگی آنی بودن و حضور هویت های پنهان، فعالیت در این وب سرویس ها تا حدود زیادی کم دغدغه تر بود. همین امر موجب فعالتر بودن این سرویسها شد. تا جائی که حتی در برخی از موارد خبرگزاری ها هم از این طریق تغذیه خبری می شدند، که بدون شک این موقعیتی فوق انتظار و استثنائی بود.

لذا اگر از نمره پائین بلاگستان در وقایع اخیر بگذریم، نمره ۲۰ ایرانیان در وب سرویسهایی چون توئیتر، فرندفید، فیس بوک، یوتیوب و… می تواند نویددهنده آینده ای روشن برای دنیای مجازی ایرانیان باشد!

البته بودند بلاگ نویسان بسیاری که اوضاع پیش آمده در حوادث اخیر، موجب شد که در نوشتن بی میل شوند. به نمایندگی از دوستان دعوت شده ای که حس نوشتن در این ویژه نامه را نداشتند، یادداشت سلمان جریری نویسنده وبلاگ سلمان را بخوانید که خواندن ویژه نامه تولد بلاگستان، بدون یادداشت نخستین بلاگ نویس فارسی زبان بی صفا می ماند:

حال و روز من هم، مثل حال و روز دوستان دیگه، خستگی و کسلی ناشی از اوضاع ایران عزیزمونه. نمی شه نوشت … نمی دونم کی دوباره می شه نوشت … … شاید همین ویژه نامه فیس آف شما و نوشته های خوب دوستان بهانه ای باشه برای شروعی مجدد.

به این امید که امید بار دیگر به بلاگستان فارسی بازگردد و به زودی شاهد بلاگ نوشتهای طوفانی پس از سکوتی معنادار باشیم…

آغاز سال نهم بلاگستان فارسی گرامی باد

| مشاهده‌ 35 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت

از پیش قرار بر این بود که بعد از دریافت پاسخها، برای سوال کننده این حق را قائل شویم تا بتواند به پاسخها ایراد بگیرد. اما به دلیل کمبود وقتی که پیش آمده، مجبوریم که به همین مرحله اکتفا کنیم. اما به هر حال این حق را برای شرکت کنندگان در این فیس آف محفوظ میدانیم که همچنان پس از انتشار، در متن خویش دخل و تصرف کنند یا به پاسخهای داده شده به سوالاتی که پرسیده اند، ایراد بگیرند.

در فیس آف پیش رو (به ترتیب نام خانوادگی کاندیداها):

آقای امید حسینی (نویسنده وبلاگ آهستان) بعنوان نماینده آقای محمود احمدی نژاد

آقای احمد رضا دلیران فیروز (نویسنده وبلاگ دولت ائتلافی) بعنوان نماینده آقای محسن رضایی

نویسنده وبلاگ گوشزد بعنوان نماینده آقای مهدی کروبی

آقای مهدی محسنی (نویسنده وبلاگ جمهور) بعنوان نماینده آقای میرحسین موسوی

شرکت می کنند.

طراح لوگو: حدیث

*   *   *   *   *   *   *   *

آقای امید حسینی (نویسنده وبلاگ آهستان) بعنوان نماینده آقای محمود احمدی نژاد

چرا احمدی نژاد؟

برای اینکه بدانیم چرا باید به احمدی نژاد رای بدهیم، باید ببینیم چرا ۴ سال پیش به او رای دادیم؟ مرور خاطرات آن سالها شاید ما را در پاسخ به این سوال کمک کند. در آن سالها بخشهای عظیمی از مردم اعتقاد داشتند که مسئولان کشور تا حدود زیادی از مردم فاصله گرفته‌اند و نمی‌خواهند و نمی‌توانند مانند مردم عادی جامعه زندگی کنند. حضور دائمی آنها در صحنه قدرت و چیره شدن بر معادن و منابع و صنایع کشور، بسیاری از مسئولان کشور را به قدرتهای بزرگ اقتصادی تبدیل کرده بود. (احزاب دولتی چون کارگزاران از این جمله‌اند) همچنین در طول ۲۵ سال گذشته هرگز تغییر و تحولی در سیستم مدیریتی کشور ایجاد نشد. گاهی صندلی‌ها عوض می‌شدند اما از تغییر مدیران هیچ خبری نبود. حتی دولت خاتمی هم که با شعار تغییر آمده بود، عملا بیشتر نیروها و وزرایش همانهایی بودند که در دولت سازندگی حضور داشتند. مردم حقیقتا خواستار تغییر شرایط بودند. در سوم تیر ۸۴ برای اولین بار این حلقه بسته مدیران پاره شد و فضا برای حضور افرادی فراهم شد که اعتقاد داشتند می‌شود با سیاست‌های و نیروهای جدیدی کشور را اداره کرد. البته این پیروزی مشکلات فراوانی را هم در پی داشت. از جمله اینکه طبعا آدمهایی که سالها بر کشور حکومت می‌کردند و حتی بعضی‌هایشان دیگر باور کرده بودند که این صندلی ها ارث پدریشان است، نمی‌توانستند ساکت بنشینند. ضمنا اصلاح شیوه مدیریتی که حدودا دو دهه در کشور حاکم بود، کار آسانی نبود. به هر حال من فکر می‌کنم یکی از بزرگترین خدمات احمدی‌نژاد در کشور، برهم زدن شرایط روحی و روانی آدمهایی است که خودشان را صاحب کشور، انقلاب و مردم می‌دانستند.

سوالات احمدرضا دلیران فیروز (نماینده رضایی) از حامی احمدی نژاد:

۱- چرا با آنکه دولت آقای احمدی نژاد در طول  ۴ سال گذشته فقط در حوزه فروش نفت بیش از ۳۰۰  میلیارد دلار در آمد طلایی و بی سابقه داشته و با آنکه هنوز بحران اقتصادی غرب به مرزهای ایران نرسیده کشور در حوزه اقتصادی پسرفت داشته و  با رکود بی سابقه ای روبروست . اکثر کارخانجات با بحران روبرو شده اند و تعطیل شده اند و تولید به حداقل رسیده و تورم از ۷/۱۱ در سال ۱۳۸۴ به بیش از ۲۷ درصد ( طبق آمار بانک مرکزی ) رسیده است و دولت نهم به درستی جوابگوی دیوان محاسبات کشور در مورد چگونگی هزینه کردن این پولها نیست ؟

اولا عدد و رقم شما اشتباه است و  درآمد فروش نفت حدودا ۲۳۰ میلیارد دلار بوده نه ۳۰۰ میلیارد دلار. ثانیا شما باید ادعای خودتان را درباره پسرفت و بحران و رکود با توجه به منابع معتبر اثبات کنید. دلیل شما برای اثبات این ادعاها چیست و از زبان کدام کارشناس این حرف را می زنید؟

۲- چرا  دولت نهم شورای پول و اعتبار و سازمان مدیریت و برنامه ریزی و … را منحل کرد ؟ و به صورت انفرادی تصمیمات مهم اقتصادی را بدون نظر کارشناسی میگیرد؟

احمدی نژاد و دولت، در این زمینه توضیح داده‌اند. درباره سازمان مدیریت و برنامه ریزی می‌شود با نگاهی به عملکرد گذشته این سازمان، همچنین با در نظر گرفتن سوابق و وضعیت گذشته و حال مسئولان آن به نتایج جالبی رسید. خوشبختانه چند نفر از مسئولان و اعضای دائمی این سازمان الان کانادا تشریف دارند و فراری هستند!! ضمن اینکه شما باید ببینید در طول چند سال حضور دائمی یک تیم اقتصادی در دولتهای سازندگی و اصلاحات، چه چیزی نصیب کشور شده بود؟

۳- نظرتان در مورد فاطمه رجبی  علی کردان مهرداد بذرپاش مهندس علی آبادی اسفندیار رحیم مشایی و غلامحسن الهام و همچنین در مورد بعضی از انتصابات فامیلی در دولت ایشان چیست ؟

دفاع از دولت احمدی نژاد هرگز به معنی دفاع از همه وزرا و اطرافیان رییس جمهور نیست. من اینقدر تعصب ندارم که اشتباهات و اشکالات احمدی نژاد و اطرافیانش را نبینم. قبلا هم درباره عملکرد مشایی و کردان  در وبلاگم مطلب نوشتم و اتفاقا جزو اولین نفراتی بودم  که درباره مشایی و کردان مطلب نوشتم. اما این قبیل مسائل در همه دولتها وجود داشتند و کسی نمی تواند ادعا کند که در دولتهای گذشته همه وزرا و اطرافیان رییس جمهور، به طور مطلق قابل دفاع بودند.

سوالات نویسنده گوشزد (نماینده کروبی) از حامی احمدی نژاد:

۱- به نظر شما عاقبت توزیع پول به جای تولید پول سبب گسترش عدالت می شود؟

اولا در سوال شما قطعیت وجود دارد در صورتیکه حقیقتا در عالم واقع چنین قطعیتی نیست. به عبارت دیگر قرار نیست دولت تنها با توزیع پول به عدالت برسد و فکر نکنم سیاست دولت هم برای گسترش عدالت فقط توزیع پول باشد.  ثانیا در دولت های سابق بجای پرداخت پول به مردم عادی، این پول ها در اختیار افراد خاصی چون خبرنگاران ، هنرمندان و .. قرار می‌گرفت، به نظر من اگر قرار باشد پولی تقسیم شود، مردم عادی استحقاق بیشتری دارند!

۲- آیا احمدی نژاد با بیان جملاتی نظیر هاله نور یا اختراع انرژی هسته ای توسط دختر ۱۶ ساله چه منظوری را دنبال می کند؟

من دنبال جملات و عبارات رییس جمهور نیستم  چون ملاک و معیار شما برای سنجش عملکرد رییس جمهور معیار خوبی نیست.

۳- به نظر شما مفقود شدن یک ملیارد دلار از بودجه سال گذشته آنطورکه در گزارش دیوان محاسبات  آمده است در آستانه انتخابات با پخش چک پول های بی حساب و کتاب بین اقشار مختلف مردم ارتباط دارد یا نه؟

مساله یک میلیارد دلار بیشتر به مساله ای سیاسی برای فشار بر دولت تبدیل شده در صورتیکه  یک مساله حسابداری و مالی و اشتباه محاسباتی بوده . دیوان محاسبات هم برخلاف همه شایعات و دروغهایی که در روزهای تبلیغات وقبل از آن زده شده به صراحت اعلام کرده « رسانه ها و نامزدهای انتخابات، نتایج حاصل از رسیدگی و گزارش‌های حرفه‌ای دیوان محاسبات کشور را له یا علیه نامزدهای انتخاباتی مورد استفاده قرار ندهند تا دیوان محاسبات در فضای کارشناسی و قانونی و فارغ از التهابات سیاسی موضوعات را پیگیری نموده و نتایج حاصل از رسیدگی نهایی را به اطلاع عموم برساند.»

سوالات مهدی محسنی (نماینده موسوی) از حامی احمدی نژاد:

۱- آقای احمدی نزاد فردی دروغگو است یا کم اطلاع؟ به طور مشخص در مورد سفر آقای خاتمی به فرانسه و نحوه استقبال از ایشان. موافقتنامه ننگین خواندن بیانیه سعد آباد و تکرار این اشتباه و یا دروغ. در مورد هاله نور و جعلی و مونتاژ خواندن فیلم آن از سوی الهام. در مورد اینکه در ایران همجنسگرا نداریم. ادعای شروع به کار و افتتاح ۱۰۰٫۰۰۰ پروژه در دولت نهم (یعنی در هر ساعت ۲٫۸۵ پروژه مطالعه، شروع و به بهره برداری رسیده در کشوری که اجرای هر پروژه دوبرابر تا سه برابر استاندارد جهانی زمان می برد). بحث مافیای نفت که تاکنون حتی یک نفر هم معرفی نکرده اند و قس الی هذه.

سوالات سه گانه آقای محسنی تفاوتی با هم ندارند. در حقیقت ایشان بجای نقد عملکرد دولت به جملات و عبارات و خاطرات احمدی نژاد ایراد می گیرند نه چیز دیگر! درست مثل خیلی از سایتها و وبلاگ ها و روزنامه ها که دائما لابلای صحبتها و سخنرانی های احمدی‌نژاد جستجو می‌کنند تا شاید جمله ای پیدا کنند و آنرا به صورت کلیپ و اس ام اس برای دیگران بفرستند! ولی من فکر میکنم مشکل ما خیلی خیلی مهمتر از این حرفها باشد. خوشبختانه و یا متاسفانه در زمان قبلی‌ها موبایل و یوتیوب و اینترنت  مثل الان نبود وگرنه همین رفتار را میشد با دیگران هم انجام داد، هرچند خودم شخصا با این مسائل مخالفم. مثلا آقای خاتمی که برای دوستان اصلاح طلب ما، به عنوان یک چهره اخلاقی و محبوب شناخته می‌شود، تاکنون چند فیلم و تصویر خود را به صراحت مونتاژ اعلام کرده!

۲- آقا احمدی نژاد گفتند مگر مشکل ما موی جوانان و طرز پوشش آنهاست؟ مشاور ایشان با موهای دم اسبی از بازگشت خوانندگان لس انجلسی صحبت کرد. آقای احمدی نژاد در شعارهایشان گفتند که مسئله معیشت مردم را حل می کنند. آقا احمدی نژاد در شعارهایشان حرفی از انرژی هسته ای ،  نابودی اسرائیل ، نفی هالوکاست و طرح امنیت اجتماعی و افزایش تورم و بیکاری نزدند؟ چرا شعارها و اولویت های احمدی نژاد تغییر کرد؟

۳- احمدی نژاد ۴ سال پیش گفت فامیل بازی را در انتخاب مدیران پایان خواهم داد زریبافان دبیر هیات دولت و عضو هیات مدیره باشگاه دولتی استقلال باجناق احمدی نژاد، برادرشان بازرس ریاست جمهوری، خواهرشان معاون مرکز امور زنان ریاست جمهوری ، علیرضا مددی مدیر عامل تامین اجتماعی و مدیرکل تربیت بدنی تهران برادر زاده باجناق زریبافان، داوود مددی رئیس سازمان تربیت بدنی باجناق زریبافان، اسماعیل احمدی مقدم فرمانده نیروی انتظامی باجناق احمدی نژاد، علی اکبر محرابیان وزیر صنایع و معادن خواهر زاده احمدی نزاد ، مهدی هاشمی ثمره مدیر کل وزرات نیرو  و عبدالحمید هاشمی ثمره معاون وزیر صنایع برادران مجتبی هاشمی ثمره، خانم قند فروش مشاور خانواده وزیر کشور زن برادر مجتبی هاشمی ثمره، حسین صمصامی ، سید محسن نبوی ، ناظمی اردکانی ، دانش جعفری نیز با زریبافان و پرویز داوودی معاون احمدی نزاد  نسبت فامیلی دارند.  و حالا می گوید اگر برای ۴ سال دیگر انتخاب شدم با مدیران نالایق ۲۴ سال گذشته برخورد می کنم. اول مگر در چار سال قبل فرصت برای برخورد نبود؟ آیا جنس این برخورد همانند پایان دادن به فامیل بازی در انتصابات است؟

به نظر من مشکل آقای خاتمی نه تنها سفر به فرانسه، که در سیاست خارجی ایشان بود و البته به شما حق می‌دهم که با من هم نظر نباشید. اما به هر حال ما منتقد سیاست خارجی آقای خاتمی بودیم و هستیم. درباره همجنس گراها فکر نمی‌کردم این مساله اینقدر مهم و مبهم باشد! نیازی به توضیح نیست در بسیاری از کشورهای غربی همجنس گراها، بطور سازمان یافته و قانونی حضور دارند، اما چنین چیزی حقیقتا در ایران نیست، به نظر شما آیا در ایران هم وضع به همان ترتیب است؟ درباره معاهده سعدآباد، اصلاح طلبان وضعیت کشور را به جایی رساندند که چاره ای جز پذیرفتن شرایط آنها نبود! و حالا ادعا می کنند که رهبری نظام آن را پذیرفته است. بله به این کار اصلاح طلبان می‌گویند «تصمیم سازی برای رهبری»  نه «تصمیم رهبری»!

درباره پروژه‌های سفرهای استانی هم که قبلا خود رییس جمهور توضیح دادند این تصمیمات در تهران  با حضور کارشناسان و مسئولان استانی، به صورت کارشناسی مطرح و بحث می‌شود و در سفرهای استانی فقط تصویب می‌شوند.  درباره موی جوانان از شما می‌خواهم که به نامه های احمدی نژاد به وزیر کشور و نیروی انتظامی و نیز مخالفت وی با طرح مذکور مراجعه کنید.  دوست عزیز بهتر است درباره فامیل بازی حرفی نزنیم. اگر قرار باشد فامیل بازی دولت اصلاحات و سازندگی مورد بررسی قرار گیرد قطعا باید به این دولت مدال افتخار داد!

*   *   *   *   *   *   *   *

آقای احمد رضا دلیران فیروز (نویسنده وبلاگ دولت ائتلافی) بعنوان نماینده آقای محسن رضایی

چرا رضایی؟

من دکتر محسن رضایی را فردی اصولگرا اما در عین حال مستقل میدانم زیرا مشاورین وی از هر دو جناح و از نخبگان جامعه هستند . دکتر محسن رضایی فردی تحصیل کرده است که برای تمام مسائل کشور برنامه دارد . رشته تحصیلی وی دکترای اقتصاد است که اقتصاد مهمترین مسئله و دغدغه کشور است . وی در زمان دفاع از میهن بهترین مدیریت را از خود نشان داد و با درایت مدیریتی خود نگذاشت که حتی یک سانتی متر از خاک میهن به دست بیگانه بیفتد و در زمانی که جنگ تمام شد از سپاه بیرون آمد و به تحقیق در مورد تمام سائل مورد نیاز کشور پرداخت . وی دارای کارشناسانه ترین برنامه بر طبق نیاز ها و واقعیتهای کشور است . وی برنامه ارائه میدهد و برای انجام آن راه حل دارد و بر خلاف نامزدهای دیگر از احساسات مردم و بالاخص جوانان سوء استفاده نمیکند . وی اعتقاد عملی و واقعی به جوانان دارد الآن بسیاری از روسای ستاد انتخاباتی وی در کشور از جوانان زیر ۳۰ سال هستند و در مجمع تشخیص مصلحت نظام هم از جوانان تحصیلکرده نخبه و بی پشتوانه فامیلی استفاده میکند . او به جوانان اعتماد میکند نه که از آنها سوء استفاده . کشور ما نیاز به بهبود وضع اقتصادی و تولید دارد که محسن رضایی و مشاورانش متخصص ترین افراد در این زمینه هستند . وی کمترین هزینه را در انتخابات انجام داده که در بسیاری از شهرستانها حتی یک ستاد یا یک پوستر هم ندارد . اعتقاد وی ارائه برنامه به جای پوستر است . وی اعتقاد به برقراری ارتباط با آمریکا با حفظ کرامت ایران دارد و در اولین فرصت رابطه اقتصادی قوی با آمریکا برقرار خواهد کرد . شعار وی دولت ائتلافی با استفاده از آقایان قالیباف ولایتی روحانی میرحسین موسوی کروبی خاتمی و رفسنجانی و … است .

سوالات امید حسینی (نماینده احمدی نژاد) از حامی رضائی:

۱- بزگترین موفقیت احمدی نژاد و بزرگترین شکست و عدم موفقیت او را در ۴ سال گذشته چه می‌دانید؟

آقای امید حسینی شما بسیار شعاری و احساسی از نامزد خود دفاع کردید و هیچ برنامه ای از وی ارائه نداید .

بزرگترین موفقیت وی در طول این ۴ سال را پیروزی در انتخابات دور نهم ریاست جمهوری در سال ۸۴ میدانم.

یکی از شکستهای مهم وی شکست در عرصه اقتصاد رکود بی سابقه و تورم سنگین و تعطیلی کارخانجات و کاهش تولید و واردات بی رویه و تعطیلی و انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی و شوراهای پول و اعتبار و … میدانم.

۲ – چرا احزاب ، گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی مشخص از همان ابتدای انتخاب احمدی‌نژاد  و حتی پیش از آن بنای ناسازگاری و مخالفت با احمدی نژاد را گذاشته بودند و در طول ۴ سال گذشته هم همیشه با او مخالفت کردند؟

چون خود ایشان هم با هیچ حزبی سر سازگاری نداشت حتی اصولگرا . وی هیچ اعتقادی به کار حزبی ندارد و دیدید که در مناظره تلویزیونی با میرحسین موسوی جناب آقای ناطق نوری شیخ اصولگرایان و رئیس دفتر بازرسی نهاد مقام معظم رهبری را چگونه مورد لطف قرار داد .

۳ – اصلاح طلبان و مخالفان احمدی نژاد در طول ۴ سال گذشته اتهاماتی را به احمدی نژاد و دولت او نسبت دادند که زمانی جزو اتهامات و اشکالات خودشان بود، نظر شما چیست؟

دولتهای قبل دارای اشکلاتی بسیاری بودند که دولت نهم هم از این قائده مبرا نبود . البته در بسیاری از موارد از این مشکلات فاصله گرفت و در بسیاری از موارد هم نه و در مواردی هم مشکلات مخصوص به دولت خود را ایجاد کرد .

در آخر جمله ای برادرانه به شما بگویم  :

ایران عزیز و اسلامی در زیر سایه پر برکت مقام عظمای ولایت متعلق به تمامی ایرانی هاست .

متعلق به تمام کسانیست که در این مرز پر گوهر دیده بر جهان گشوده اند .

به امید روزی که اخلاق حرف اول را برای ما بزند نه کسب قدرت .

سوالات نویسنده گوشزد (نماینده کروبی) از حامی رضائی:

۱- آیا رضایی در پاسخ به رفسنجانی که او را مسئول ادامه جنگ پس از فتح خرمشهر می داند چه گفته است؟…آن را قبول دارد و به آن افتخار می کند یا منکر آن است؟

من ترسیم بندی شما در دلائل تان برای رای دادن به کروبی را قبول ندارم . شما به دنبال براندازی نظام اسلامی هستید ؟ خواهشا این گونه از آقای کروبی حمایت نکنید !!!  اگر خود ایشان این ترسیم بندی را ببینند قطعا موضع خواهد گرفت !!!  آقای کروبی از ریشه دارترین افراد انقلاب اسلامی هستند حتی بسیار بیشتر از آقایان رضایی و میرحسین موسوی.

آقای کروبی فردی مومن و انقلابی با افکار مدرن است نه برانداز.

ایشان از معتمدین مقام معظم رهبری محسوب میشوند و قابل احترام هستند.

رضایی جوان فرمانده دفاع از میهن بود . اما ادامه ویا توقف جنگ چیزی نبود که تنها با اراده وی صورت بگیرد . آنها دستورات را اجرا میکرده اند و به آن هم افتخار میکنند .

در آن زمان امام  رئیس جمهور  نخست وزیر رئیس مجلس شورای اسلامی  شورای انقلاب و دفاع  ارتش و … هم تصمیم گیر بودند و محسن رضایی اجرا کننده . پس هر تصمیمی بوده تصمیم کل نظام بوده و رضایی افتخار آن را داشته که آن ها را درست و صحیح انجام داده .

۲- آیا رضایی با گشت های ارشاد چه خواهد کرد؟

آقای رضایی خود جواب این سوال را داده . ایشان گفته با این کلمات با احساسات جوانان در زمان انتخابات بازی نکنید . در مملکت ما آنقدر باید کار و تولید ایجاد شود که دیگر نیازی به گشت ارشاد نباشد . ایشان قطعا گشتهای ارشاد به این شکل را جمع خواهند کرد . ایشان اجازه نمیدهند بی جهت به جوانان گیر داده شود . اما با اراذل و اوباش و مزاحمان به نوامیس مردم به شدت برخورد خواهند کرد اما گشتهای ارشاد را جمع و کار فرهنگی خواهند کرد . آقای محسن رضایی بسیار به جوانان اعتقاد دارند . و اگر تا به حال قولی را داده به آن عمل کرده .

۳- حامیان پنهان رضایی چه کسانی هستند؟ آیا در روزهای آینده کسانی مثل لاریجانی به او می پیوندند؟

رضایی آرای خاموش بسیاری دارد . البته من نظر آقای دکتر لاریجانی را نمیدانم و درست هم نیست که بخواهم چیزی را که نمیدانم به زبان بیاورم .

اما خبرگزاری آسویشیتد پرس تحلیلی در ۲ روز پیش داده که گفته اصولگرایانی که از احمدی نژاد گله دارند و در عین حال نمیخواهد به اصولگرایی خیانت کنند به محسن رضایی رای خواهند داد .

در این مناظره ها که به پیشنهاد خود دکتر محسن رضایی بود همه اذعان داشتند که ایشان فردی تحصیلکرده و برنامه دار ترین کاندیداست .

سوالات مهدی محسنی (نماینده موسوی) از حامی رضایی:

۱-    محسن رضایی در دوره قبل گفت از انتخابات کناره نمی رود مگر با گلوله. چه شد که انصراف داد؟ آیا با گلوله ایشان مجبور به انصراف شد؟ آیا این رفتار نشان از غیر قابل اعتماد بودن محسن رضایی نیست؟

آن کنار کشیدن یک تاکتیک برای خود ایشان بود . ایشان برای آنکه آراء خرد نشود به نفع ملت ایران کنار کشید و از آبروی خود مایه گذاشت .

دوست عزیزم امام در آن زمان که جنگ مهمترین مسئله تاریخ ایران بود و دشمن خاک ایران را اشغال کرده بود به محسن رضایی ۲۶ ساله اعتماد کرد و نتیجه گرفت و با مدیریت وی حتی یک سانتی متر از خاک ایران از دست نرفت و حتی بصره هم به دست ایرانی ها افتاد و همه این ها از درایت محسن رضایی بود پس بدان وی قابل اعتماد بوده که در آن مقطع سرنوشت کشور را به دست وی سپرده اند و جواب مثبت هم گرفتند .

هر چند در این رابطه من هم نقدهایی از مهندس موسوی دارم اما به دلیل آنکه ایشان را دوست دارم فعلا آنها را بیان نمیکنم.

۲-    محسن رضایی از کار تیمی و سالها مطالعه صحبت می کند. ایشان دارای کدام تشکیلات حزبی و سیاسی و یا حتی مطالعاتی هستند؟ آیا مطالعات و بررسی های ایشان فردی بوده است؟ به جز چهره هایی از اصولگرایان که در چند ماه اخیر گرد ایشان حلقه زده اند.

احزاب بسیاری از ایشان حمایت میکنند که حزب نیک اندیشان ایران اسلامی و توسعه و عدالت از مهمترین آنها هستند . وی دارای دکترای اقتصاد است که تا به حال چندین کتاب در این زمینه نوشته اند ایشان ۱۲ سال در کمیسیونهای مختلف مجمع تشخیص مصلحت نظام که خود وی دبیر آن هم هست با حضور بهترین نخبگان و متخصصان مطالعات بسیاری من جمله در زمینه اقتصاد دارد .

۳-    ایشان از انقلاب اقتصادی ، تغییرات در قوه قضائیه و شرایط خدمت وظیفه سخن می گویند. آیا اقتصادی مقوله ای آن چنان حساس نیست که کوچکترین تغییری بر آن اثرات غیر قابل باوری می گدارد در این شرایط آیا انقلابی گری اقتصادی بیشتر یک ژست سیاسی نیست؟ آیا محسن رضایی به تفکیک قوا اعتقادی ندارند که در پی ایجاد تحول در قوه قضائیه هستند؟ همچنین با توجه به اینکه مسوولیت کل قوا با رهبری است چگونه در مورد خدمت وظیفه چنین وعده ای را می دهند. اگر در این مورد نفوذ و توان مجاب نمودن ایشان و دیگر مسوولین نظامی را دارند چرا در مجمع تشخیص در در این ۱۲ سال اخیر تثبیت در پی این اقدام نبوده اند؟

بنا به اذعان بسیاری دکتر محسن رضایی تا به اینجا برنامه دارترین و تحصیل کننده ترین نامزد در بین این چهار نامزد محترم بوده . وی در تمام زمینه برنامه خود را نوشته و با فرمولهای خاص و درک درست از موقعیت های فعلی جامعه و امکانات کشور آنها را طراحی و ارائه کرده . مجمع تشخیص مصلحت نظام هم وظیفه اش مشورت دادن به مقام معظم رهبری و ترسیم سیاستهای کلی نظام است نه کار اجرایی که اصل ۴۴  قانون اساسی و سند چشم انداز ۲۰ ساله کشور توسط ایشان طراحی شده . وی  تفکیک قوا را اعتقاد دارد و در جهت اصلاح مناسب ساختار اداری قوا برنامه ارائه خواهد داد .

در پایان هموطنان عزیزم

دکتر محسن رضایی در آن زمان با اعتماد شما توانست دشمن را از خاک میهن بیرون کند

و این بار با اعتماد شما میتواند فقر بیکاری و تورم را از کشور برای همیشه بیرون کند

فارغ از هر زنده باد و مرده باد

و فارغ از هر گونه احساساتی شدن

به کاندیدای با برنامه و آرامش دهنده و بی تنش دکتر محسن رضایی اعتماد کنید

زنده باشید

*   *   *   *   *   *   *   *

نویسنده وبلاگ گوشزد بعنوان نماینده آقای مهدی کروبی

چرا کروبی؟

نیروهای برانداز مسلح—-سلطنت طلبان—–مشروطه خواهان—–جمهوری خواهان و نیروهای ملی——نهضت آزادی و ملی مذهبی ها—–افراد کروبی—–افراد خاتمی و مشارکت—مجمع روحانیون—موسوی—-رفسنجانی و کارگزاران—-جامعه روحانیت و راست میانه رو—رضایی—-رهبر—راست رادیکال و احمدی نژاد و سپاه و موئتلفه

۱- من طیف سیاسی امروز ایران را به شرح فوق می بینم و از آنجا که خود را متعلق به جمهوری خواهان و نیروهای ملی می بینم طبیعتا نزدیک ترین فرد به خود را در این طیف کروبی می دانم.

۲-صفت ممیزه  و ممتاز برای هر شغل متفاوت است، به عنوان مثال رئوفت اگرچه برای همه خوب است اما پرستاران و مربیان مهد کودک به این صفت شدیدا نیازمندند. صفات ممیزه و ممتاز برای رییس جمهور مشورت پذیری، شجاعت و صراحت، دید باز و نگرش عام، مدرنیسم، سماجت و پایداری و بسیاری صفات دیگر است که بیشتر آنها در کروبی به مقادیری هست و در دیگران کمیاب تر و نادرتر است.

۳-برای نخستین با بعد از انقلاب کروبی نخستین  کسی است که با برنامه مدون و تیم ورزیده و حزب و روزنامه وارد عرصه انتخابات شده است…برای من که دلبسته مدرنیسم هستم اینها نکات قوت کمی نیست.

۴-اگر کروبی رییس جمهور شود ختم قاعده مرید و مرادی در سیاست این ملک اثبات می شود که دستاورد شگرفی خواهد بود.

۵- کروبی خوب یا بدش و زیر و رویش و عملکرد قابل انتقادش بیش از سایر کاندیداها شفاف است.

۶- کروبی علیرغم عبا و عمامه اش نظرات پیشرو و مدرن تری ارائه می دهد…این نظرات صرف نظر از اینکه قابل اجرا باشند یا نباشند، قابل تبدیل به یک نوع همه پرسی هستند.

سوالات امید حسینی (نماینده احمدی نژاد) از حامی کروبی:

۱- بزرگترین موفقیت احمدی نژاد و بزرگترین شکست و عدم موفقیت او را در ۴ سال گذشته چه می‌دانید؟

مهمترین کار احمدی نژاد به نظر من پرده برداری از تندیس “اوج اصولگرایی” بود که سبب شد امثال من که فکر می کردیم بالاتر ایز سیاهی رنگی نیست به بطلان نظر خود پی ببریم.

بزرگترین شکست او هم شکست در تصویب حذف یارانه ها بود که می توانست اقشار فرودست را هم به نتیجه فوق الذکر برساند.

۲ – چرا احزاب ، گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی مشخص از همان ابتدای انتخاب احمدی‌نژاد  و حتی پیش از آن بنای ناسازگاری و مخالفت با احمدی نژاد را گذاشته بودند و در طول ۴ سال گذشته هم همیشه با او مخالفت کردند؟

در جواب سوال دوم باید بگویم که مگر احمدی نژاد به موافقت احزاب نیازی دارد.

کسی که ب حمایت رهبر و مجلس و قوه قضاییه و صدا و سیما و نهادهای روحانی و … را به دنبال دارد و احزاب را هم به همین واسطه خفه کرده است چه نیازی به حمایت آنها دارد…حمایت احزاب در جوامعی معنا دارد که دمکراسی منشا مشروعیت نظام حقوقی کشور است…اینجا که الحمئداالله دموکراسی کفر است و زندقه!

۳ – اصلاح طلبان و مخالفان احمدی نژاد در طول ۴ سال گذشته اتهاماتی را به احمدی نژاد و دولت او نسبت دادند که زمانی جزو اتهامات و اشکالات خودشان بود، نظر شما چیست؟

سوال سوم را متوجه نشدم.

سوالات احمدرضا دلیران فیروز (نماینده رضایی) از حامی کروبی:

۱- اگر ایشان بخواهد در آمد نفت را به صورت ماهانه ۷۰ هزار تومان به مردم بدهد پس بودجه کشور از کجا تامین بشود ؟

هر دولتی که سر کار بیاید ناچار است که یارانه ها را حذف کند کما اینکه محمود احمدی نژاد نیز قبل از عید همین قصد را داشت که مجلس با او همراهی نکرد.

طرح سهام شرکت پخش فرآورده های نفتی و گازی (و نه شرکت ملی نفت ایران) که تامین کننده گاز و نفت و بنزین داخل کشور است به طور خلاصه این است که سهام این شرکت به همه افراد بالای هجده سال واگذار می شود و یارانه بنزین و گازوییل و گاز و سایر اقلام حذف می شود .

بنابراین همه مردم ماهیانه به جای سوبسید درافتی بر روی موادی که بعضا دریافت نمی کرده اند وجه آن را دریافت می کنند و از آنجا که این وجه بلافاصله توسط قیمت واقعی خدمات از جامعه جذب می شود سبب تورم نمی شود.

۲- چرا با آنکه ایشان به شیخ اصلاحات معروف است غالب اصلاح طلبان حاضر به حمایت از شیخ و نماد خود نیستند ؟

اینکه غالب اصلاح طلبان حاضر به حمایت از شیخ نیستد بیشتر از اینکه مربوط به سشیخ باشد مربوط به نداشتن احزاب اصیل و ریشه دار در ایران است.

احزاب اصلاح طلب یدک کش نام اصلاح طلبی هستند و پایبند به اصول خود نوشته نیز نیستد وگرنه معوم است که شیخ از مهندس اصلاح طلب تر است.

۳- ایشان چه برنامه ای جامع و دقیق و کارشناسی برای جوانان اقتصاد تولید صنعت و سیاست خارجی دارند؟

راجع به سوال سوم به بیانیه ها مراجعه شود…

سوالات مهدی محسنی (نماینده موسوی) از حامی کروبی:

۱-    چرا آقا کروبی که مدعی رفتار حزبی و تقویت عناصر جامعه مدنی است –که یکی از مهمترین المان های آن احزاب هستند- ، از مشاورانی استفاده می کند که همگی نشان داده اند اعتقادی به کار حزبی ندارند؟

در پاسخ به سوال اول باید عرض کنم که هر کدام از این افراد به جای اینکه به حزب وفادار باشند به اصول آن حزب وفادار بوده اند…حزب مشارکت که ایران را برای همه ایرانیان می خواست به طمع کسب کرسی های وزارت صحنه انتخابات را چون مسابقه اسبدوانی دید و به زعم خود و به پیروی از قاعده مراد و مرید پروری به تبعیت از خاتمی پشت سر مهندس موسوی جمع شد که در بهترین حالت یک “اصولگرای خوب” است و نه حتی یک ا”اصلاح طلب بد” یا حزب کارگزارن که مشخصه اصلی آن حمایت از اقتصاد آزاد است به همان دلایل فوق الذکر موسوی را ترجیح دا که عقاید مبتنی بر اقتصاد سوسیالیستی اش زبانزد است.

۲-    آیا به نظر شما مشاوران و یا حتی جناب آقای کروبی برای جلب آرا مسائلی را مطرح نمی کنند که نسبت به آنها بی اعتقاد و یا کم اعتقاد هستند؟  همچنین در برخی موارد از دایره اختیارات رئیس جمهرو خارج است؟ مثلن طرح موضوع حجاب اختیاری، ممنوعیت چند همسری یا تغییر قانون اساسی.

به نظرم مهم تر از اینکه نیت خوانی کنیم آن است که ببینیم رییس جمهور طرف کدام طیف قرار دارد.

به باور من رییس جمهوری که با مطالبه محوری حاضر است به جریان های مختلف میدان دهد دورنمای بهتری ارائه می دهد تا رییس جمهوری که حتی حاضر نیست به این موضوعات نزدیک شود.

اگر کروبی ده درصد گفته هایش را در باب صیانت از حقوق شهروندی اجرا کند کار برجسته ای کرده است و اگر میرحسین موسوی ۱۰% خواسته اش مبنی بر احیای اسلام ناب محمدی را اجرا کند خدا به داد همه مان برسد!

۳-    هواداران کروبی از او چهره ای پیشرو که ثابت قدم ارائه در تغییر شرایط می دهند ، اما چه شد که در مورد تغییر قانون مطبوعات ان رفتار غیر قانونی را نشان دادند؟ همچنین در مورد تقلب در انتخابات به تذکر رهبری ساکت شدند؟ و چهار سال بجای نقد دولت نهم اصلاح طلبان را به خاطر به باور ایشان تندروی ها سرزنش کردند؟ آیا سخنان و خواسته های ایشان بسیار تند تر و فراتر از خواست اصلاح طلبان نیست؟

در مورد سوال سوم نقص ها و نارسایی های شیخ از آنجا که متعلق به زمان حال هستند برجسته می نمایند با این حای در مورد قانون مطبوعات کل هیات رییسه که همگی از طرفداران موسوی در این انتخاباتند موضع گرفتند و حمایت کردند و در مورد رد صلاحیت کاندیداها تا جایی که خودش ابراز کرده و تکذیبیه ای از سایرین ندیده ام با مشورت ایشان و آقایان خاتمی و جنتی بنا شده بود که صلاحیت همه به جز دو نفر (میردامادی و احتمالا بهزاد نبوی) تایید شود که به علت مخالفت نمایندگان و سرسختی آنان طرح شکست می خورد.

لازم است یاد آوری کنم که مهدی کروبی کاندیدای ایده آل من نیست و صرفا به دلیل آنکه “عیب های کمتری” از سایر نامزد ها دارد از ایشان دفاع می کنم.

*   *   *   *   *   *   *   *

آقای مهدی محسنی (نویسنده وبلاگ جمهور) بعنوان نماینده آقای میرحسین موسوی

چرا موسوی؟

۱-    موسوی انسان معتدلی است. عملکردش در دهه اول انقلاب که زمان تندروی بسیاری بود تایید کننده است. ۲۰ سال فاصله از صندلی قدرت و همدمی با هنر و بودن در میان مدرم او را معتدل تر و میانه رو تر نیز نموده است. موسوی تا کنون شعاری نداده که به نظر بیاید به آن معتقد نیست. یعنی به همین میزان که ادعا می کند می توان از او انتظار داشت نه بیشتر.

۲-    موسوی همسری دارد که به واقع از او پیشرو تر است پس می توان به تغییر شرایط زنان امید داشت.

۳-    موسوی نشان داده می تواند ۲۰ سال در عرصه سیاست به عوان صاحب مقام حضور نداشته باشد. برای صندلی قدرت حرص نمی زند و برای بقای به هر عملی دست نخواهد زد. همچنین موسوی زندگی متوسط دارد، اما زاهد مسلک نیست. مشکلات و سختی های زندگی مردم را بخوبی لمس کرده است.

۴-    موسوی به آزادی های اجتماعی و مذهبی و فرهنگی عمیقن معتقد است و تنوع اقوام را فرصت می بیند.

۵-    موسوی به علت معمار و  نقاش بودنش روحی لطیف و از حس قوی زیبا شناسی برخوردار است.فرهنگ و هنر را خوب می فهمد و می توان امیدوار بود که عرصه فرهنگ فراخ تر از این انسداد و فشار خارج گردد.

۶-    موسوی به راستی از نظر جایگاه سیاسی می تواند با آقایان هاشمی و خامنه ای مقایسه گردد. ضمن اینکه از حمایت افرادی همچون خاتمی، هاشمی و ناطق نوری و روحانی بهره می برد و احزابی چون مشارکت و کارگزاران و سازمان مجاهدین و حزب اعتدال و توسعه و حتی نهضت آزادی و نیروهای ملی و مذهبی  بهره می برد و این ها همه سرمایه او برای ایجاد تغییراتند.

سوالات امید حسینی (نماینده احمدی نژاد) از حامی موسوی:

۱- بزرگترین موفقیت احمدی نژاد و بزرگترین شکست و عدم موفقیت او را در ۴ سال گذشته چه می‌دانید؟

شاید بزرگترین موفقیت احمدی نژاد این بود که توانست چهار سال ریاست جمهوری خود را به پایان ببرد. که البته این موضوع به کمک مجلسی اتفاق افتاد که بیشتر از وکیل الدوله ها تشکیل شده است تا وکلای مردم. لیست شکست ها و عدم موفقیت های احمدی نزاد نیز بسیار طولانی است.  اما بیشترین ضربه به منافع کشور در زمینه اقتصادی وارد شده است. احمدی نزاد دولتی تا تورم ۱۳ درصد ، بیکاری ده درصد و حساب ذخیره ارزی سی میلیارد دلاری در اختیار گرفت و با نفت ۱۴۰ دلاری تورم را به تنزدیک به ۳۰ درصد و بیکاری را به ۱۳ درصد رساند.

۲ – چرا احزاب ، گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی مشخص از همان ابتدای انتخاب احمدی‌نژاد  و حتی پیش از آن بنای ناسازگاری و مخالفت با احمدی نژاد را گذاشته بودند و در طول ۴ سال گذشته هم همیشه با او مخالفت کردند؟

اینکه پیش از انتخاب احمدی نژاد احزاب اصلاح طلب چرا با احمدی نژاد مخالفت می کردند اصلن عجیب نیست. انتخابات عرصه رقابت و انتقاد و مخالفت است. اما پس از ان شروع انتقادات از چند ماه پس از آغاز کار دولت نهم بود. حتی اصلاح طلبان در جریان معرفی کابینه دولت نه و شیوه رای آورن بعضی وزرا و بطور مشخص مدرک جعلی مرد علمی ریاضی جناب وزیر علوم نیز سکوت کردند. حجم اشتباهات و لطماتی که احمدی نژاد به کشور و حقوق شهروندان و منافع ملی وارد نمود انچنان است که این دوره ۴ ساله برای بیان انتقادات و سیاهکاریها کافی نیست.

۳ – اصلاح طلبان و مخالفان احمدی نژاد در طول ۴ سال گذشته اتهاماتی را به احمدی نژاد و دولت او نسبت دادند که زمانی جزو اتهامات و اشکالات خودشان بود، نظر شما چیست؟

متاسفانه در این مورد سوالتان بسیار کلی است و مشخص نیست کدام اتهامات را می گویید؟ مثلن اصلاح طلبان ادعای هاله نور کردند؟ یا در هر سفر استانی ۲۰۰ مصوبه تصویب نمودند؟ یا ادا کردند به اندازه ۴۰ سال در یک سال کشور را به سمت جلو برده اند؟ آیا اصلاح طلبان طرح برخورد با حوانان و دختران را پیگیری نمودند؟ آیا اصلاح طلبان از وزیری که فوق دیپلم داشت و مدرک دکترای جعل کره بود حمایت کردند؟ آیا اصلاح طلبان داشنجویان را ستاره دار و از تحصیل محروم کردند؟ آیا در زمان اصلاح طلبان یک میلیارد دلار ول گم شد و حاضر نبودند به هیچ کجا پاسخگو باشند؟ آیا اصلاح طلبان مخالفان خود را بزغاله خوانند؟ و در هیات دولت برای امام زمان یک صندلی خالی گذاشتند؟

سوالات احمدرضا دلیران فیروز (نماینده رضایی) از حامی موسوی:

۱- اولویتهای اقتصادی ایشان کدام است ؟ (لطفا با برنامه توضیح داده شود)

موسوی در مطلبی خلاصه سه اصل کلی را برای برنامه اقصادی خود توضیح می دهد که در لینک پیوست می توانید مشاهده کنید.

اصل اول و کلید حل مشکلات اقتصادی ایران اصلاح قوه مجریه و باز تعریف دولت است. اصل دوم در برنامه دولت امید، تحول در جایگاه بخش خصوصی و ارتقای آن در نظام تصمیم‌گیری کشور است. اصل سوم تقویت بنیادهای اخلاقی و حفظ تعادل‌های اجتماعی است.

علاوه بر آن سه اصل هفت برنامه مستقل برای خروج از رکود و بهبود توزیع درآمد و افزایش اشتغال ارائه شده است. این برنامه‌ها عبارتند از:
۱- برنامه از میان برداشتن فقر مسکن و اجرای اصل سی و یکم قانون اساسی
۲- طرح تبدیل صنعت‌ نفت به موتور محرکه اقتصاد کشور
۳- برنامه بهبود فضای کسب‌وکار
۴- برنامه دولت الکترونیک به منزله ابزاری برای تحقق عدالت، آزادی و افزایش کارایی
۵- برنامه جلوگیری از اتلاف منابع عمومی با اصلاح نظام بودجه ریزی
۶- برنامه اصلاح الگوی مصرف انرژی
۷- برنامه مقابله با تورم
خلاصه این برنامه اقتصادی دولت در این لینک بخوانید.

۲- حمایت احزابی همچون نهضت آزادی، کارگزاران و مجاهدین انقلاب و مشارکت را از ایشان چگونه ارزیابی میکنید؟

نهضت البته از هر دو کاندیدای اصلاح طلب حمایت کرده است. این حمایت ها را بسیار  مثبت ارزیابی می کنم و معتقدم با توجه به حماین نیورهای میانه دو و بخشی از اصولگرایان از مهندس موسوی اجماع ملی در مورد ایشان حاصل شده است. طیف گسترده حامیان مهندس موسوی از نقاط قوت ایشان است که دیگر کانیدداها از ان بی بهره اند.

۳-  ایشان چه برنامه ای جامع و دقیق و کارشناسی برای جوانان، تولید، صنعت و سیاست خارجی دارند؟

مورادی که شما ذکر فرمودید تقریبن همه زمینه های اداره مملکت را شامل می شود و برای هر مورد چندین صفحه البته به عنوان خلاصه برنامه می شود ارائه کرد. به شما پیشنهاد می کنم مشروح تعدادی از برنامه های مهندس موسوی را در لینک های زیر بخوانید: مهار تورم – زنان - دولت الکترونیک – آموزش و پرورش – حمل و نقل – الگوی مصرف انرژی -  نظام بودجه ریزی - برنامه های کلی - برنامه‌های ورزشی - برنامه اقتصادی

سایت مشروح برنامه های اقتصادی میر حسین موسوی

سوالات نویسنده گوشزد (نماینده کروبی) از حامی موسوی:

۱- به نظر شما موسوی به نظرات ولی فقیه نزدیک تر است یا کروبی؟

به واقع این موضوع فاقد ارزش اکتسابی برای هر کاندیدا می باشد و اهمیت این نسبت بیشتر به نحوه ی تعامل و تقابلی است که میان رئیس جمهور و رهبری ایجاد خواهد شد. بر طبق قانون اساسی رهبر نفر اول کشور و رئیس جمهور نفر اول اجرایی است که تحت فرمان رهبری فعالیت خواهد کرد. مثلن در ماجرای حکم حکومتی کروبی بر خلاف نص صریح قانون مجلس از طرح اصلاح قانون مطبوعات جلوگیری نمود. در حالی که شاید نظراتش چندان با رهبری هماهنگ نباشد.

موضوع مهم در مورد موسوی جایگاه ویژه او و سابقه تقابل و تعاملی است که با آیت الله خامنه ای داشته است. موسوی به اموری که معتقد است و در چهارچوب اختیاراتش باشد، پایبند است در حالی که کروبی نشان داده در این مورد ضعف زیادی دارد.

۲- به نظر شما حمایت کردن مشارکت و کارگزارن از موسوی به دلیل “قابلیت رای آوری” به جای حمایت از کروبی که شعارهایش مدرن تر و منطبق تر بر اساسنامه این احزاب بوده است، قابل قبول و اخلاقی است؟

قابلیت رای آورن یکی از علل حمایت از موسوی است. امری که از اهمیت حداقلی نزد اصلاح طلبان برخوردار است. من تفاوت فاحش میان شعارها و وعده های موسوی و کروبی نمی بینم. تنها اختلاف در این است که موسوی شعارها و وعده هایی می دهد که عملیاتی تر و در چهارچوب شرایط کنونی قابل اجراست. نه وعده هایی که بخش عمده ان به موافق مجلس، رهبری و قوه قضائیه مربوط می گردد.

در ضمن کروبی عملکردی چهارساله در قبال اصلاح طلبان داشته است. نمی توان بر اساس شعارهای چند ماهه همه ان رفتار ها را ندیده گرفت. رفتارهایی که بخشی از ان حتی به مجلس ششم و منزوی کردن اصلاح طلبان پیشرو بر می گردد. کروبی شعارهای اصلاح طلبانی را می دهد که چند سال پیش در گفتگو با کیهان و فارس انها را تندرو و افراطی می خواند.

من همچنین اعتقاد دارم دفاع کارگزاران و مشارکت و سازمان مجاهدین بر اساس عقل جمعی و رضایت بدنه این احزاب اتفاق افتاده است. امری که مطلوب و در پذیرش بهتر موسوی موثر تر است. ضمن اینکه اصلن این سوال ربطی به جناب آقای موسوی نداشت و در نقد عملکرد مشارکت و کارگزاران بود.

۳- اگر موسوی رییس جمهور شد، به نظر شما وقتی تضادی بین خواسته های طرفداران پر شور امروز (مثل آزادی های اجتماعی برای جوانان) و حامیان قدرتمندش از راست سنتی (مثلا مخالفت با آزادی های فوق الذکر) رخ دهد، آقای موسوی به کدام سمت میل می کند؟

مهم در این مورد دیدگاه میر حسین موسوی و حلقه اول تیم کاری اوست. شخص مهندس و  افراد نزدیکش به کرامت انسانی باور دارند. آزادی های اجتماعی را جز لاینفک حقوق شهروندان می دانند و قعطن بر اساس دیدگاه خود عمل خواهند نمود – با در نظر گرفتن همه محدودیت ها و اختیارات نهادهای انتصابی که برای همه کاندیداها یکسان است-. موسوی آنچه را رسما اعلام کرده پایبند است و همین حرف هاست که جوانان پر شور امروزی را به خود جذب نموده. کاری که شعارهای پر زرق و برق دیگر از انجام آن ناتوان است.

*   *   *   *   *   *   *   *

| مشاهده‌ 22 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت

weblog (وب نوشت) اصلا یعنی جی؟
وب نوشت بر وزن دست نوشت یک اصطلاح من در آوردی است! خیلی جدی نگیرید! اما weblog به وب سایت یا homepage ای میگن که شامل نوشته های شخصی یک نفر راجع به چیزها و نکات جالبی که میبینه یا بهشون فکر میکنه هست. weblog ها معمولا هر روز update می شوند. میتونید مجموعه ای از weblog کلی آدم رو در این قسمت از سایت google ببینید.

وب نوشت من شامل چه چیزهایی میشه؟
… از نکات جالبی که در طول روز از اینور و اونور می خونم و می شنوم … تا چیزهای جالبی که روی وب پیدا می کنم … تا فکرها و نکاتی که به ذهنم می آد … همه چی! …

و این واقعه، مبدأ پیدایش وبلاگستان فارسی شد.

سلمان جریری نویسنده وبلاگ سلمان:

خواسته شده به مناسبت سالگرد تولد وبلاگهای فارسی نوشته ای در مورد وبلاگها داشته باشم. راستش باز هم قالب نامه را برای این نوشته انتخاب کردم. انگار نامه صمیمیت بیشتری داره. چیزی که وبلاگها به دنبالش هستند و هرچه بیشتر تلاش می کنند کمتر می یابند.

یکی از راههایی که برای مرور سالهای گذشته وبلاگ نویسی فارسی به ذهنم رسید، مرور نوشته هایی بود که در هر سالگرد می نوشتم:

سالگرد اول: نگرانی از اختلافات: “… از مدتی قبل و در پاسخ به دوستانی که مایل به برگزاری جشن و .. به مناسبت سالگرد تولد اولین وبلاگ فارسی بودند گفته بودم که ترجیح می دهم تولد این وبلاگ با سکوت برگزار بشه و به همراه بقیه دوستان ‚ ۱۴ آبان را ‚ یعنی سالروز نوشته شدن اولین راهنمای وبلاگ نویسی توسط درخشان عزیز (که به کمک اون صدها نفر وبلاگ نویس شدند و احساسات و آموخته های خود را به معرض دید همگان گذاشتند) جشن بگیریم … در این مدت هیچ وقت دوست نداشتم درگیر مسائل اولین بودن و غیره باشم … “

سالگرد دوم: مینیمال “… امروز این وبلاگ دو ساله شد … :-)”‌

سالگرد سوم: تغییر دیزاین: ” … تولد و شروع چهارمین سال این وبلاگ با دیزاین و سیستم جدید … بالاخره …. !”

سالگرد چهارم: بازهم نگرانی از اختلافات: ” …. متاسفانه در فضای فعلی ، کلمه “گفتگو” با کلماتی مانند “دو دستگی” ، “اتهام” ، ” بد فهمی” ، “سو برداشت” و کلماتی مثل اینها شباهت بیشتری پیدا کرده است …”

سالگرد پنجم: نیاز به سرویسهای جدیدتر و اختراع جداگانه توییتر! ” … اینجاست که “نوشته هایی برای چند ساعت” می تونند کمک کنند: می تونی به همون سادگی و خودمونی که برای دوستت در یک ایمیل می نویسی: “امروز عجب روز سختی بود” یا “این لینک را ببین چه جالبه” ، همونها را در وبلاگت، برای خوانندگان روزانه و همیشگی ات بنویسی … فقط برای چند ساعت … آرشیو هم نکنی …” ] توییتر گویا سرویسش را دو ماه قبل از این نوشته راه انداخته بوده اما مثل خود وبلاگم که سالهای اول دستی و بدون سیستم نوشته می شد، این نوشته های کوتاه هم قبل از انتقال به تویتر به صورت دستی و گازوئیلی نوشته می شد[

سالگرد ششم: نگرانی از پرت و پلا (irrelevant) بودن: ” … گاهی پرت و پلا بودن خودم را این طور خلاصه می کنم: “با کامپیوتر و صفحه کلیدی که فارسی نداره، به زبانی که در طول روز به ندرت باهاش سر و کار دارم، در مورد مسائلی که به طور دقیق در جریانشون نیستم، برای مخاطبی که دغدغه هایی دیگه داره مطلب می نویسم! این اواخر و بعد از گذراندن هزارمین روز مهاجرت، این احساس تشدید هم شده … “

در هفتمین سالگرد وبلاگ نویسی فارسی هنوز بسیاری از این دغدغه ها را با خود به همراه دارم: هنوز از اختلافات نگران هستم، نیاز به سرویسهای جدیدتر را احساس می کنم و از پرت و پلا بودن به شدت نگرانم! اما وقتی تلاشهای دوستان خوب از جمله همین ماجرای دوست داشتنی فیس آف را دنبال می کنم به آینده بسیار خوب وبلاگهای فارسی امیدوار و خوش بین هستم. (و به برنده شدن خودم هم در این فیس آف، اگر مسابقه ای باشه، امیدوار و خوش بین! ….. : – )

به مناسبت هفتمین سالروز تولد وبلاگستان فارسی در ادامه پای صحبتهای عده ای از ساکنین دنیای مجازی وبلاگستان می نشینیم.

از همه دوستانی که لطف کردند و برای این ویژه نامه قلم زدند، سپاسگزارم.

محمدعلی ابطحی نویسنده وبلاگ وب نوشت:

وبلاگ، تا وقتی سخن دل باشد و بی نقاب از درون صاحبش تراوش کند،خواندنی است. وقتی جای رسانه را می گیرد دیگر وبلاگ نیست، خبرگزاری است. سعی کنیم وبلاگی بمانیم.

شیرین احمدنیا نویسنده وبلاگ از زندگی:

یکی از دوستان به من گفت اگر بخواهی  وبلاگت رو یا آنچه پیام اصلیش می دونی در یک کلمه خلاصه کنی چی می گفتی. گفتم در یک کلمه می تونم بگم “عشق”.

نیما اکبرپور نویسنده وبلاگ عصیان:

بار دیگر، پیجی که دوست می‌داشتم
سلام وبلاگ
وبلاگ یکی از عاشقانه‌های من است. خیلی وقت‌ها فکر می‌کنم که وبلاگ چه چیزهایی به من داده یا شاید بهتر است بگویم من از وبلاگ چه چیزهایی را گرفته‌ام. واقعیتش این است که در حال حاضر هر چه که دارم از این دوست‌داشتنی مجازی به من رسیده. کارم، سرگرمیم و از همه مهم‌تر بخش مهمی از دوستانم را با وبلاگم صید کرده‌ام. در طول همه این سال‌ها که وبلاگ فارسی پا به عرصه گذاشت همراهش بودم. هیچگاه نخواستم که ترکش کنم یا مانند برخی از بلاگرها دچار یأس وبلاگی شوم و رها کنم نوشتن در آن را. وبلاگم مجموعه‌ای است از نوشته‌ها روزمره، جدی، شوخی و غرغرهایم که رهایش می‌کنم در کهکشان مجازی. وبلاگ من را به خیلی از آرزوهایم رسانده و هنوز هم شعبده‌هایی در آستینش دارد که همیشه می‌تواند من را متحیر کند.

امین نویسنده وبلاگ P30Geek:

وبلاگ نویسی تجربه ایی متفاوت رو برای من به همراه داشت، یافتن دوستان جدید و بالا رفتن اطلاعات اینترنتی از محدود فواید بلاگ نویسی من در این مدت کوتاه می باشد.

علی ایرانی نویسنده وبلاگ P30Design:

یادش بخیر اولین باری که وبلاگ دار شدم بر می‌گردد به زمانی که در مقطع راهنمایی در حال تحصیل بودم٬ آن روزها بیشتر استفاده ام از کامپیوتر به بازی‌های رایانه ای محدود می‌شد. اولین وبلاگم هم با محوریت همین موضوع و رمز بازی‌های رایانه‌ای در سرویس پرشین بلاگ ایجاد شد. یادم می‌آید تا مدت‌ها وقتی در گوگل “بازی” یا “رمز بازی” را جستجو می‌کردی اولین گزینه‌ای که نشان میداد وبلاگ من بود و من هم کلی ذوق می‌کردم و خلاصه به این بهانه وارد وبلاگستان فارسی شدم و بعد از آن هم کلی وبلاگ جور و واجور را در موضوعات مختلف و در سرویس‌های مختلف تجربه کردم و تا امروز که وبلاگ پی‌سی دیزاین را با سرویس قدرتمند وردپرس دارم.

بامدادی نویسنده وبلاگ بامدادی:

روزگاری نه چندان دور، آدم‌هایی که حرفی داشتند و می‌خواستند صدایشان را به گوش دیگران برسانند، یا باید توی میدان شهر با صدای بلند فریاد می‌کردند که رهگذرها بشنوند، یا این‌که باید توی روزنامه یا کتاب حرف‌هایشان را چاپ می‌کردند که در اختیار همه نبود.
ظهور اینترنت نوین و به نظر من مهمترین مصداقش که همین وبلاگ‌ باشد، پارادیم جدید ارتباطی با خود آورده است. آدم‌ها می‌توانند حرف‌هایشان را به سادگی «نجوای آهسته‌ی شبانه‌ای در خانه» منتشر کنند. این یعنی یک اتفاق بی‌نظیر و یک پتانسیل بزرگ برای آدم‌هایی که عادت داشتند صدایشان در تاریکی گم شود.

امین پاکزاد نویسنده وبلاگ امین:

وبلاگ تنها جایی ه که هر آدمی میتونه بدون اینکه به فکر قیمت و مشکلاتش باشه یکی برای خودش دست و پا کنه و توش داد بزنه!!! فکر میکنم کمی با وبلاگستان فارسی مشکل پیدا کردیم…. همش هم تقصیر فیدبرنر و گودر ه …. دیگه اون اشتیاقی که برای رفتن به خونه ی همدیگه رو داشتیم نداریم… هر روز میایم تو این دنیای مجازی و یه صفحه باز میکنیم و چند صد تا مطلب ازش میخونیم بدون اینکه فکر کنیم نویسنده کی بوده…. فقط این رو میدونیم که نویسنده رباتیه که مینویسه و ما هم برای اینکه از قافله عقب نمونیم ، میخونیم…. الان دقیقا زمانیه که معنی قالب وبلاگ از دست رفته… چون مشخص نیست چند وقت یک بار یکی میاد تو وبلاگمون و کامنت میزاره که قالبت چقدر قشنگه!!!

پژین نویسنده وبلاگ پژ:

برعکس خیلی از شماها که یه شخصیت حقیقی هستید و وبلاگ جزئی از حضور مجازیتون، من یا بهتر بگم “پژ” یک شخصیت مجازی است که حضور حقیقی‌ای ندارد. ساده‌تر بگویم: «”پژ” تنها یک وبلاگ نیست، “پژ” همه چیز “پژ” است!» اگر وبلاگ نبود، من هم نبودم. اگر وبلاگم نباشد، من هم نیستم. من در وبلاگم زندگی می‌کنم. خوبیها و بدیهایم همه آنجاست، شادیها و غمهایم همه آنجاست، دوستانم همه آنجایند. شاید مرتب ننویسم، شاید مفید ننویسم، شاید خواننده نداشته باشم، کامنت‌گذار نداشته باشم، شاید… شاید فقط می‌نویسم که خود بخوانم، که شرح حال خویش، خود بدانم که یادم بماند دغدغه‌هایم را، حرفهای گاه و بیگاهم را، نقدهای از این و آنم را… مگر همین بس نیست که مامنی باشدم از این دنیای دیوانه؟ وبلاگشهر را دوست دارم و در سالروز زادروزش جز سپاسگزاری از زاده‌شدنش، از این که آمد و هویتم داد، آمد و بخشی از تنهاییهایم را پر کرد، آمد و جزئی از وجودم شد، هیچ نمی‌گویمش! وبلاگشهر عزیز، زادروزت فرخنده باد.

امین ثابتی نویسنده وبلاگ ندای امروز:

می‌دانید، وبلاگ یک چوب دو سر طلا است! یعنی اینکه بعضی‌ها فکر می‌کنند وبلاگ تأثیر شگرفی بر روی جامعه و مردم عادی دارد و بعضی‌ها نیز فکر می‌کنند وبلاگ و وبلاگ‌نویسی تأثیر آنچنانی ندارد و تنها از آن به عنوان یک تفریح یاد می‌کنند! به همین دلیل می‌توان گفت که وبلاگ چوب دو سر طلایی است که از هر سر سود و ضرر دارد. اما از همه‌ی این‌ها بگذریم، وبلاگ‌نویسی در ایران خواسته و یا ناخواسته در جامعه‌ی روزنامه‌نگاری تأثیر شگرفی داشته است و همین وبلاگ‌نویسان با نوشته‌های خود باعث شده‌اند که بسیاری خبرگزاری‌ها و روزنامه‌های ایران صفحات خود را با تکنیک Copy and Paste پر کنند!

جادی نویسنده وبلاگ کیبرد آزاد:

خواستند که برای هفتمین سالگرد وبلاگستان فارسی یا یه همچین چیزی یه پاراگراف برای فیس آف خوب بنویسیم. خوب! احتمالاً منم مثل بقیه آرزومند یک سال خوبم، شاد، قوی، فعال توی وبلاگستان فارسی. ولی یه دو سه تا نکته رو هم اضافه می کنم.

۱- پارسال اولین سالی بود که مستقل از درست یا غلط یک وبلاگ نویس اعدام شد. در عین حال حواسمون باشه قانونی در حال تصویبه که میگه هر کسی مخالف دین، یا درباره ث.ک.ص مطلب بنویسه توی وبلاگش، یا وبلاگی در این مورد داشته باشه، جوابش اعدامه!

۲- به نظر می رسه حجم وبلاگ نویسی اومده پائین. خوشبختانه آدما دیگه احساس نمی کنن که اگه چند تا وبلاگ داشته باشن، خیلی باکلاسن. وبلاگ دیگه الزاماً کارت ویزیت باکلاسی آدما نیست. به نظرم خوبه! شاید داره فرصتی میشه برای عمیق تر شدن وبلاگهایی که هستند. و شروع وبلاگهای خوب.

۳- حواسمون باشه که وبلاگ، وبلاگ نویسی و اینجور چیزا، چیز خیلی خفنی نیستش. عملاً یه ابزار جدیده، مثل خودکار، تلفن یا هر چیز دیگه ای. جو نگیردمون! وبلاگستان بخش خیلی کوچیکتر از جامعه ایرانه. شاید وقتی فعالیت می کنه می تونه گاهی جهت بده. ولی چیز عجیبی نیست.

بریر حسینی سعادت نویسنده وبلاگ اوقات من:

اوقات من متشکل از دو تجربه است:  حس لامسه (زندگی واقعی) و حس ششم (زندگی مجازی).

حسام علوی نویسنده وبلاگ امروز ما:

انگار ۱۶ شهریور رو مصادف کرده اند با تولد وبلاگستان فارسی! من از طرف خودم این رویداد نوپا را به تمامی اهالی وبلاگستان تبریک و تسلیت می گم.

محمود رمضانی نویسنده وبلاگ Geek Life:

امیدوارم جامعه وبلاگ نویسی ما به سمتی پیش بره که علم تولید کنه و مافقط مصرف کننده نباشیم.

پیام رحمانی نویسنده وبلاگ پیام اسپات:

در وبلاگم مطالب زیادی می نویسم، درست است که گاهی خیلی وقت صرف می کنم تا مطلبی را منتشر کنم ولی نه تا این حد. حال که قرار است در مورد وبلاگ و وبلاگ نویسی بنویسم برایم سخت است، نمی دانم چرا … شاید … شاید … بماند برای بعد.  برویم سر اصل مطلب … وبلاگ و وبلاگ نویسی؛ خوب خدا را شکر سه خط از مطلب به پایان رسید و من نباید از یک پاراگراف بیشتر بنویسم ; )  پس فقط می گویم: هدفمان از وبلاگ نویسی هرچه که هست، بیاید به یکدیگر احترام بگذاریم، افکارمان را از نفرت پاک سازیم، بداینم که این نیز بگذرد… فقط مهم این است که از این ابزار برای خدمت به دیگران استفاده کنیم، اصل چیز دیگری است. به امید وبلاگستانی سرشار از عشق و محبت، مطالب مفید، و ایده های نو…

مجتبی ستوده نویسنده وبلاگ باغبان باشی:

وبلاگستان فارسی: دوستی و یکرنگ بودن ایرانیان در پشت پنجره دیجیتال برای توسعه آزادی بیان و پاس داشت زبان پارسی.

سوشیانت نویسنده وبلاگ کوته نوشت:

به عوض “انبوه” ناگفته‌هایمان، “اندکی” وبلاگ می‌نویسیم.

عبدالمحمد شعرانی (سرباز معلم جنوبی) نویسنده وبلاگ دیرتش باد:

نمی دانم تا به حال برایتان اتفاق افتاده است که چشم بسته چیزی را نوشته باشید!؟ من می خواهم چشمانم را ببندم و بگردم  به دوسال پیش مدرسه جمال آباد کالو،روز اول مدرسه را به یاد میاورم، عکس هایی که گرفته ام نگاه می کنم . با خودم می گویم چه اشکال دارد اتفاقات امروز مدرسه را در وبلاگم بنویسم.
می نویسم و می خوابم،صبح که بلند می شوم کنتور وبلاگم مرا مجذوب صفحه ی مانیتور می کند .تعداد کامنت های را نمی توانم باور کنم !می گویم شاید آدرس وبلاگم را اشتباه نوشته ام !هنوز به اشتباهی بودن آدرس وبلاگم فکر می کنم که یک کامنت فکر و ذهنم را می دزد نوشته است من گزارشگر تلویزیون هستم می خواهم از مدرسه تان گزارش بگیرم لطفا تلفن و آدرس تان را برای من ارسال کنید. پخش گزارش استارتی می شود برای معرفی مدرسه کوچک ما .
حالا هر روز آدم های زیادی به وبلاگم سر می زنند ،حالا از طریق همین وبلاگم از تهران گرفته تا کالیفرنیا برای بچه ها و مدرسه وسایل کمک آموزشی می فرستند. این پست وبلاگم ” کاش تهران هم جاده نداشت!” باعث شد راه روستا آسفالت شود، همین نوشته های وبلاگیم باعث شد خیر مدرسه سازی پیدا شود و بچه های مدرسه جمال آباد مهرماه به مدرسه جدید کوچک می کنند، مستند مدرسه کوچک ما الهام از وبلاگم دارد ساخته می شود و بزودی “قصه کوچک ترین مدرسه دنیا ” به قلم سرباز معلم به چاپ خواهد رسید، حالا مدرسه مان که زمانی انبار وسایل صیادی روستا بود تبدیل شده به انبار بمب خبری دنیا!
حالا جهان در جستجوی جمال آباد کالوست! حالا من بعد از خدا مدیون وبلاگم هستم ،حاج عباس (پیر روستای کالو ) دستی به شانه ام زد و گفت : کاش چند سال پیش مدرسه کالو وبلاگ داشت…

شقایق نویسنده وبلاگ شقایق:

سلام وبلاگستان فارسی! مرا که به یاد داری؟ همان شقایق کوچکی که پنج سال پیش دلش را بردی و تا همین امروز دست از سرش بر نداشتی. اکنون که برایت مینویسم چند روزی تا تولدت باقیست. کاش با این همه حرف که برای گفتن داری زبانی هم برای پاسخ به سوالاتم داشتی کاش میدانستم که این همه دلبری را از کجا آموخته ای که مادری با خستگی از مسئولیت نگهداری سه فرزند و خانه داری ساعت ۱ بامداد با دستانی که بوی صابون بچه و مایع ظرفشویی میدهد باز تو را می جوید؟ با چه قدرتی معلم کوچکترین مدرسه دنیا را بر تخت ریاست جمهوری کالو نشاندی؟ چگونه با کاربرانی که با کمترین سرعت ممکن با تو همراهند سومین زبان وبلاگ نویسی دنیا شدی؟ چرا با این همه مهربانی ایرانی که در تو جاریست باز هم بر دهانت برچسب “مشترک گرامی دسترسی به این سایت امکان پذیر نمی باشد” زدند؟ همیشه فکر میکنم آن روز که پسر ۱۷ ساله به قصد خریدن لپ تاپ فکر فروش کلیه اش را از زبان تو بازگو کرد مهربانی هایت مرده بود!!؟ آیا وقتی مطلبی را که نوشتنش ۲ روز از وقت یکی از با استعداد ترین جوانان ایرانی را گرفته در عرض ۵ دقیقه می دزدند ناراحت می شوی؟ آیا اگر حرف زدن راحت تر از نوشتن بود بازهم وبلاگستان فارسی میشدی؟ اگر همه اینترنت پرسرعت داشتند زبان اول وبلاگ نویسی دنیا می شدی؟ یادم رفت بپرسم کی شروع شدی، کی تمام می شوی؟

علیرضا نویسنده وبلاگ چشم انداز فناوری اطلاعات:

نوشتن و انتشار هر مطلبی از جمله مفید و کاربردی تا شخصی و بی ضرر برای خواننده ای و جاودانه بر جای ماندن آن مطالب در دنیای مجازی به اسم یا عنوان یک نویسنده، وبلاگ نویسی است.

علیرضا نویسنده وبلاگ خاطرات یک برنامه نویس:

زمانی وبلاگنویسی، فقط به نوشتن اتفاقات روزمره ی یک وبلاگنویس و یا نوشتن مقالات آموزشی خلاصه میشد. یا خواننده داشت، یا نداشت. اما امروزه، تنها نوشتن این موارد را نمیتوان وبلاگنویسی نام برد. پیدایش و توسعه ی سیستم های میکروبلاگینگ و سرویس های نگارنده ی فعالیت ها، و افزایش روز افزون استفاده از اونها توسط کاربران، این تئوری را اثبات میکنند. عکسی را به اشتراک میگذارید، ویدئویی را تماشا میکنید، به موزیک به اشتراک گذاشته شده ای ابراز علاقه میکنید و برای یک پیغام پست شده اظهار نظر میکنید. همگی این فعالیت ها در پیرامون وبلاگنویسی انجام میگیرند و هر کاربری که بیشتر سمت این سرویس ها می رود، خود را به وبلاگنویسی نوین و امروزی نزدیک تر میکند.

علیرضا نویسنده وبلاگ نون وا:

وبلاگ نویسان روبات های مجازی هستند که روح دارند ، عاطفه دارند و نفس می کشند و این خیلی زیباست!
این روز رو به همه وبلاگ نویسان ایرانی در هر کجای دنیا که هستند تبریک میگم.

شروین فتحی نویسنده وبلاگ یک فتحی:

ما که سواد درست و حسابی نداریم، اما با همین بی سوادیمون بالاخره یک چیزهایی حالیمونه. حالیمونه که وبلاگستان شده یک زنجیر. زنجیری که ما رو می بنده به یک سری آدم که شاید اگر بیرون می دیدیمشون سلامشون هم نمی کردیم. اما اینجا، توی این وبلاگستان نمیشه هر روز بیشتر باهاشون انس نگرفت. آخه توی این دیار ما، وبلاگستان رو عرض می کنم، ما داریم توی عشق
غرق می شویم. هیچ دقت کردید داریم عاشق می شویم؟ به سلامتی عشق، وبلاگستان و وبلاگ نویس صلوات!

نویسنده وبلاگ کاپیتان بدون هواپیما:

من فقط می تونم بگم دنیای وبلاگستان و البته دوستان وبلاگ نویس جزئی از وجودم هستند. که گاهی اوقات بیشتر از این دنیای حقیقی ازشون توقع دارم. با شادی شون شاد میشم و با غمشون غصه می خورم.

محمد کشوری نویسنده وبلاگ چکیده ای از تازه ترین ها:

وبلاگستان یعنى تجربه دنیاهاى جدید از یک دریچه.

آرش کمانگیر نویسنده وبلاگ کمانگیر:

این مونیتور شده انگار پنجره ای به یک دنیای دیگر. از اولین باری که روبروی یک مونیتور نشستم سالها می گذرد اما هرگز این داخل آدمها برای تولد هم پادکست نمی ساختند. چند باری سر پر کردن یک فرم اداری، خواستم جلوی اسم بنویسم: کمانگیر هستم.
می شود تصور کرد که همه اش الکترون است و با کشیدن پریز باد هوا می شود. اینطرف هم همه اش خون و رگ و پی است. مهم “رفاقت” است و این مونیتور فعلا شده است بخش بزرگی از آن. دست مخترعش درست.

نویسنده وبلاگ گجمو:

وبلاگ نویسی هنر شجاعانه بیان کردن اندیشه هاست،
هنری که اول و آخر و ضعیفترین و قویترین ندارد،
انسانها در بیان افکار یکسانند،
گاه مخالف یکدیگرند و گاه همدل و یکرنگ،
گاه  در مقابل بی عدالتی همه با هم فریاد می زنند و گاه در کنار هم آهسته می گریند،
وبلاگ می نویسیم تا دل به همدیگر ببندیم تا به بیگانه بند نشود،
مزدمان یک نگاه هموطن است و تشویقمان شنیدن یک ندای موافق،
عشق به نوشتن برای هموطن عشق به زندگی است و عشق به زندگی تفریح ما نیست باور ماست و زندگی ماست.

محمد نویسنده وبلاگ آجرپاره:

وبلاگ بهم کمک کرد که یاد بگیرم بهتر روی مسایل تفکر کنم، چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنم، چگونه محبوب یا منفور بشم، تواناییم در نوشتن از منفی به حدودای صفر رسید و مهمتر از همه دوستان خوبی پیدا کردم و همانطوری که قبلا تو وبلاگم گفتم، وبلاگ باعث شد خیلی تغییر کنم که اونم امیدوارم در جهت مثبت بوده باشه.

محمود نویسنده وبلاگ دستنوشته ها:

وبلاگ‌نویسی را از زمانی شروع کردم که طعم زندگی در غربت را چشیدم. طعمی که ملغمه‌ای است از تجربه‌های جدید با کمبودهای جبران نشدنی. شاید خواستم این طعم را که مثل طعم قهوه تلخ ولی دلچسب است را با دیگران تقسیم کنم. ادعایی در وبلاگ‌نویسی ندارم و برای دل خودم می‌نویسم و دل خواننده‌هایی که دلنوشته‌هایم را دوست دارند. اگرچه از زمانی که کنتور بازدیدکننده‌ها و مشترکین خوراک از دورقمی رد شد، یک جورهایی حس کردم دیگر نمی‌شود هرچه دلم می‌خواهد بنویسم. برای همین ستون روزنوشت‌هایم را در دل دستنوشته‌ها جا دادم که آنجا قانونش همچنان دلبخواهی است. نمی‌دانم اگر تعداد رقم‌های آن هم از دو گذشت چه کنم! معمولاً هر وقت حالم خیلی بد است مثل تراکتور مطلب جدید می‌گذارم. از دنیای واقعی که گریزان می‌شوم پناه می‌آورم به دنیای مجازی وبلاگ. و این آرامم می‌کند. همین!

بابک محمودی نویسنده وبلاگ زنگوله:

آوردن کیسه‌ی خرید پیرزن ، رد کردن کودک از خیابان ، کمک به فقیر یا حتی دادن غذا به گربه‌ی ولگرد محل ، وبلاگ نویسی! همگی لذت بخش هستند. لذت کمک به بقیه. هر چقدر کوچک یا بزرگ باشد!  لذت همیشه «مصرف کننده» نبودن. آن پیرزن ، آن کودک ، آن فقیر ، خواننده های مطالب وبلاگ شما و حتی آن گربه‌ی ولگرد از شما متشکر خواهند بود. این یک لذت است! لذت مفید بودن برای دیگران. اما فقط و فقط هم کمک به دیگران نیست بلکه فرصتی است برای آشنا شدن با افراد مختلف. موافق ، مخالف ، ایرانی ، خارجی و…..
فرصتی است برای یاد گرفتن چیز های جدید ، برای به اشتراک گذاشتن افکار و دانسته ها. و در یک کلام «لذت بردن از انسان بودن!»

مریم اس اس نویسنده وبلاگ مریم:

وبلاگستان( همنطورهم که از اسمشم پیداست) برای من مثل یه شهر بزرگ و بی در و پیکر می مونه با محله های مختلف که هر روز هم داره به محله ها و خونه هاش اضافه میشه. ۵ ۶ سال فقط خواننده بودم و مدام محله عوض می کردم.۲ ساله که خودمم شروع کردم.از محله ام خیلی راضیم.دوستان و همسایه های خیلی خوبی دارم و دارم ازشون یاد میگیرم.به امید رشد و بالندگی بیشتر این جامعه مجازی…وبلاگستان تولدت مبارک.

حنیف مزروعی نویسنده وبلاگ دفتر بی مخاطب:

هرچند که مدتهاست قلمم خشکیده است و وبلاگ را بیشتر برای گذاشتن و نوشتن شعرها و جملات مورد علاقه‌ام مورد استفاده قرار می‌دهم، اما وبلاگ را به این جهت دوست دارم که هر آنچه هستم را در آن می‌بینم و هر آنچه را که دوست دارم در آن می‌نویسم و بدون در نظر گرفتن معیارها و خط قرمزها و ممنوعیت‌ها و غیره هر آنچه را که به ذهنم می‌اید و فکر می‌کنم صحیح است در آن می‌نگارم، و از این نظر وبلاگ برایم تمام نشدنی است.
وبلاگ و وبلاگستان را از این نظر بسیار دوست دارم که نمایانگر چهره واقعی افراد است، و از این بابت در طی سالهای گذشته سعی ام همیشه بر این بوده است که افراد مختلف را به راه اندازی و نوشتن در این محیط مجازی ترغیب کنم و علی الخصوص سعی ام ترغیب افراد آمیخته با عالم سیاست بوده است که آنها را به محیطی بیاورم که در آنجا رو در رو با مخاطب گفت و گو کنند و در این فضا متوجه تغییرات جامعه، نقاط ضعف و قدرت خود و انتقادات صریح مخاطبان بشوند.
امیدوارم که وبلاگستان فارسی پویایی چند سال گذشته رو همچنان حفظ کند و به این راه ادامه دهد.

منیره منتظری نویسنده وبلاگ یادداشتهای یک دیوانه:

یه وبلاگ نویس واقعی کسیه که واقعا از وبلاگ نویسی لذت ببره. فقط برای خودش ننویسه، فقط برای خواننده هاش ننویسه. همه رو در نظر بگیره. آمار وبلاگ در فیدبرنر، الکسا، گودر و حتی دیدیش اصلا مهم نیست. مهم اینه که حداقل یک نفر از پست استفاده کنه و یا لذت ببره.

نامی نویسنده وبلاگ پسر فهمیده:

راست‌اش دقیق نمی‌دانم که «وبلاگستان» اشاره به‌چه چیزی دارد. ولی حدس می‌زنم که منظور از «وبلاگستان» مجموعه‌ی وبلاگ‌هایی است که به‌زبان فارسی نوشته می‌شوند. با این وصف، وبلاگ «پسر فهمیده» هم بخشی از وبلاگستان است. اما این بحث «وبلاگستان» برای من اولیت خاصی ندارد. چیزی که برای من اهمیت زیادی دارد، تأثیر وبلاگ بر زندگی شخصی‌ام است. من وبلاگ‌ام را دوست دارم چون زندگی‌ام را ساده‌تر کرده است. دیگر زیاد مجبور نیستم که دنبال دوستانی بگردم که با من علایق مشترک دارند؛ دیگر مجبور نیستم برای تحت تأثیر قراردادن مخاطب مراقب لحن صدا و یا لباس پوشیدن خودم باشم. ممکن است بگویید که وبلاگ از سوی دیگر باعث افت یک سری از توانایی‌های ما می‌شود. این حرف شاید درست باشد ولی واقعیت این است که ما دیگر به‌اندازه‌ی پدران‌مان به آن توانایی‌ها احتیاج نداریم.

ویدا نویسنده وبلاگ بگو زنده باد زندگی:

روز اولی که وبلاگمو راه می نداختم کمترین اطلاعات رو راجع به وب و حتی نوشتن و ارتباط برقرار کردن با افراد مجازی داشتم. شاید اصلا نمی دونستم واسه چی دارم همچین کاری می کنم . اما الان بعد از گذشت ۵ سال می بینم وبلاگنویسی منو با دنیای جدیدی آشنا کرده. امروز نه تنها از نوشتن چیزایی که تو ذهنمه توی وبلاگم لذت می برم بلکه حتی از خوندن چیزایی که دیگران تو ذهنشونه هم لذت می برم. خوشحالم که منم جزئی از این جامعه ی مجازی-حقیقی هستم . امیدوارم که تا جایی که می تونم نوشتن توی وبلاگ رو ادامه بدم و تمامی دوستانم رو نیز در کنارم داشته باشم.

نویسنده وبلاگ هزاران نقطه:

بلاگ نویسی و دنیای بلاگ، خوب است چون راهی است برای ارتباط و گفت وگو، تبدیل می شود به آشنایی و شناختن و ارتباط فکر و نظر، ضروری است چون بیش از هر چیز به گفت وگو محتاجیم که از آن مدارا و تحمل زاده شود، ضروری است چون دنیای وبلاگ، آیینه ای است تمام نما از دغدغه ها، خواست ها، اندیشه ها، نگرانی ها، خواست های ذاتی و اصلی بلاگ نویسی و بلاگ داری خوب است، چون برای موفقیت به برنامه ریزی نیاز دارد، ضروری است چون دغدغه ها را هدفمند می کند، ضروری است چون از امکان گفت وگوی راحت و صمیمی و یا بدون حذف، کمتر بهره مندیم
بلاگ می نویسم تا گفت وگو کنم، تا شریک فکر بجویم تا یاد بگیرم و اگر بتوانم، یاد دهم و یا بگویم، بیایید با هم یاد بگیریم و به هم، یاد بدهیم.

فرشاد یوسفی نویسنده وبلاگ آق فری و شرکا:

به من گفتن در مورد وبلاگ‌نوسی دو کلوم خدمت بییندگان عزیز صوبت کنم، قبل از هر چیز تبریک می‌گم و از طرف آق فری و شرکا، دوستان وبلاگ‌نویس رو رهنمون می‌کنم به استفاده از ابزارهای جدید تولید محتوا(و عقاید و افکار خودشون…) در وبلاگستان مثل پادکست… . الان اکثر وبلاگ‌نویسان از اینترنت پرسرعت بهر‌ه‌مند هستند و دوره‌ای که با چرتکه دودی وبلاگ‌شون رو آپدیت می‌کردن گذشته؛ پس به سیستم‌های جدید تولید محتوا(و دل‌مشغولی‌ها!) بهاء بدیم و خلاصه برای برحذر شدن از رخوت در وبلاگ‌نویسی در وبلاگ‌مون تنوع به وجود بیاریم و دنبال چیزهای جدید و تازه باشیم : )

سیّده حدیثه حسینی پور نویسنده وبلاگ Sad Eye Never Lie !

وبلاگ بهانه ای است برای خود بودن و با هم بودن!

صادق جم نویسنده وبلاگ بلاگ نوشت !

(خوب دل خودمم میخواد یه چیزی بگم!)

وبلاگ، جایگاه خود بودن من است. تنها جایی است که احساس می کنم نقاب به روی ندارم و بی هیچ زرق و برقی کاملاً خودم هستم.

وبلاگ، خانه مجازی من است. هرقدر سایتها و وب سرویس های دیگری که در آنها عضو می شوم، مال خودم باشند، باز به هیچکدام به اندازه وبلاگم احساس تعلق ندارم.

وبلاگ، صدای من است. صدایی است که نظراتم را و عقایدم را به جهان می رساند. در این دنیای پر از بوق و کرنا وبلاگ، رسانه من است.

وبلاگم را دوست می دارم.

وبلاگ نویسان را دوست می دارم.

وبلاگستان را دوست می دارم…

هفتمین سالروز تولد وبلاگستان فارسی گرامی باد

بعدنوشت: برای این پست خیلی زحمت کشیده بودم. اما متاسفانه یک روز قبل از فرا رسیدن ۱۶ شهریور، مطلع شدم که شوهر خاله عزیزم به رحمت خدا پیوست و مجبور شدم به یک سفر ناگهانی بروم. ترتیبی داده بودم که پست سر ساعت ۹:۳۰ روز شنبه ۱۶ شهریور ماه بطور خودکار منتشر شود، اما اینطور نشد! این بزرگترین ضد حالی بود که تابحال خوردم.

از همه دوستان بخاطر مشکل پیش آمده عذر میخوام.

| مشاهده‌ 40 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت